Blússveit Þollýjar
My Dying Bed
Stjörnugjöf *** af fimm

Blúslíf hér á klakanum er með einhverju lífsmarki en mismiklu þó og aðallega á Reykjavíkursvæðinu yfir veturinn. Árlega er haldin vegleg blúshátíð í Reykjavík og oftar en ekki er þangað boðið góðum gestum erlendis frá sem gefa henni aukið gildi. Þetta er virðingarvert framtak sem sannarlega ber að þakka fyrir. Íslenskir blúsarar hafa í gegnum tíðina ekki verið mjög duglegir að senda frá sér plötur þó aðeins hafi það verið að aukast síðustu misseri og má í því sambandi nefna plötur með Lame Dudes, Begga Smára, Andreu og Blúsmönnum hennar og svo þessi sem hér er til umfjöllunar: My Dying Bed með Blússveit Þollýjar sem leit dagsins ljós undir lok síðasta árs.

Þessi hljómsveit er búin að vera starfandi í nokkur ár og má rekja upphaf hennar aftur til ársins 2003 er Þollý söngkona og Magnús Axel gítarleikari kynntust í fjallgönguferð. Þollý hefur frá unga aldri hlustað á jass, blús og gospel og aðallega fengist við að syngja gospel tónlist í anda Mahaliu Jackson. Magnús á feril í ýmsum sveitum og meðal annars hinni merku Bismarck frá Stöðvarfirði ásamt Garðari Harðar og fleirum, en hún sendi frá sér plötuna Ef vill sem við vinirnir eigum minningar um. Þá má nefna þungarokksveitina Þjófa sem Magnús spilaði einnig með um tíma. Ýmsir hafa spilað með blúsbandinu í gegnum tíðina og á tímabili var Lovísa sem flestir þekkja undir nafninu Lay Low bassaleikari. En núna er Jonni Richter á bassanum og Benjamín Ingi Böðvarsson lemur húðir. Jonni gamall hundur í bransanum og var t.d. í Árblik í gamla daga en spilar nú auk BÞ með þungarokksveitinni Exizt og Storyteller. Það var síðan í sumar sem þau drifu sig í stúdíó eina helgi og tóku upp þetta efni, og var upphaflegt markmið ekki endilega að gefa það út, meira svona að eiga heimild um tónlistarstarf sitt.

Textar eru allir á ensku og á trúarlegu nótunum og það er ágæt tilbreyting að heyra himnafeðgunum hampað á blúsaðan og krafmikinn hátt en ekki eins og maður hefur átt að venjast hérlendis burtséð frá hvaða skoðun ég hef á yrkisefninu og að sjálfsögðu hefði ég vilja að þau syngju á okkar ástkæra ilhýra. Það er pínulítill metalbragur á gítarleiknum sumstaðar hjá Magnúsi og persónulega hef ég yfirleitt verið lítið hrifinn af metalskotnum blús (fíla þó bæði metal og blús) eins og Gary Moore og slíkir spiluðu og fyrir mér er það oft sándið ekki síður en nálgunin sem gerir gæfumuninn um hvort ég nenni að hlusta á "nýjan" blús. Annars var ég eftir nokkrar hlustanir búinn að fyrirgefa Magnúsi metalinn hér því hann er með skemmtilegt sánd og á marga hörkufína fína spretti. Lögin koma úr ýmsum áttum og eru frá mismunandi tímum, dálítið er misjafnt hversu vel þau koma út, en sumt er bara ágætlega heppnað hjá þeim. Þarna eru gospel lög og nergrasálmar sem þau blúsa og rokka upp, auk gamalla blúsa og tveggja frumsaminna laga. Gamli slagarinn hans Big Joe Williams Baby please don´t go sem ótalmargir hafa spreytt sig á eins og t.d Them og AC/DC, er hér tekinn skemmtilega að hætti T-Bone Walker og er hér búið að snúa textanum uppá frelsarann Jesus please don´t go. Sigurgeir Sigmundsson lítur í heimsókn og spilar á dóbró í gömlu gospellagi By and By og það kemur skemmtilega út. Þrátt fyrir að vera yfirleitt ekki sérstaklega hrifinn af því að blúsinn sé metaliseraður eins og áður er sagt þá get ég ekki annað en verið sáttur við kraftmikla útgáfu af tiltillaginu sem tekið er frá The Staple Singers og finnst það ganga upp. Þá er ég hrifinn af frumsamda laginu Pain inside me sem er af sama sauðahúsi og titillagið, níðþungur blús, sveitin sjóðandi heit, Magnús fer hamförum á gítarinn og Þollý syngur sannfærandi. Annað ágætt er Man from Galilee en þar lítur Akureyringurinn Sigurður Ingimarsson Kapteinn við með munnhörpuna sína. Þá finnst mér Soon I will be done, sem er gamall negrasálmur og settur hér í viðeigandi búning, vel heppnað. Ekki vil ég gleyma gamla blússtandardinum Driftin´ and Driftin´ sem margir hafa tekið en hefur hér fengið nýjan texta. Þetta mun vera fyrsta lagið sem komst á efnisskrá Blússveitar Þollýjar og mikið hlýtur það að vera steindauður maður sem ekki hrífst af þessu þétta blúsgrúvi og ekki skemmir gott gítarsóló hjá Magnúsi fyrir. Blúsinn hans Mississippi Fred McDowell You gotta move  og Stones tóku m.a. á Sticky Fingers, gerir lítið fyrir mig hér sem og Newborn soul en eru kannski ekkert slæm samt. Ég hef áður minnst á Magnús gítarleikara sem víða á skemmtilega spretti hér. Jonni er tuddaþéttur á bassanum og er greinilega enginn nýgræðingur á það hljóðfæri. Benjamín trommari sleppur ágætlega frá sínu en trommusándið er kannski ekki alltaf nógu skemmtilegt. Þollý Rósmunds er sérstök söngkona og það tók mig töluverðan tíma að átta mig á þessari rödd og ég er ekki fyllilega búinn að því. Því meira sem ég hlusta því betri finnst mér hún og það er eitthvað mikið heillandi við þessa rödd þó mér hafi síður en svo fundist það í byrjun. Þetta er samt dálítið misvel sungið þó hún geri þetta yfirleitt ágætlega og er einna best í Pain inside me. Annars hef ég lúmskan grun um að þessi sveit njóti sín best á tónleikum og það væri nú gaman ef hún sæi sér fært að heimsækja höfuðstað Norðurlands við tækifæri.

Þetta er ekkert meistarastykki en útgáfa sem vissulega á erindi á markað frekar en margt annað og það má hafa verulega gaman að mörgu hér. Trommusándið mætti vera betra og styrkurinn á disknum er full lágur. Umbúðirnar eru ágætar og upplýsingar um lögin og sveitina fylgja með.

Einar Scheving
Land míns föður
Stjörnugjöf **** af fimm

Margir hafa verið að dásama þessa nýju plötu trommuleikarans Einars Scheving sem tileinkuð er minningu föður hans Árna Scheving, sem hluti þjóðarinnar þekkir af góðu einu gegnum tíðina. Oft þegar eitthvað er "hæpað" upp sem "eitthvað sem enginn má missa af" hafa mér fundist það vera innistæðulausir tékkar og átti þess vegna ekki endilega von á góðu þó vissulega gæfi sitthvað von um að mér væri það óhætt hér. Sú er líka sannarlega raunin því hér er á ferðinni afskaplega áheyrileg og falleg plata, tregablandinn óður til Íslands fortíðarinnar en málar landið þó engum dýrðarljóma.

Maður þarf að gíra sig aðeins niður til að fá notið plötunnar og það eru örugglega ekki allir tilbúnir til þess á okkar "Stressman" tímum, en ég held að það sé þess virði. Það sem hér er í boði eru íslensk þjóð/sönglög auk sex laga Einars sjálfs sem eru sungnu lögin á plötunni og sóma þau sér vel hér innan um gamlar en misþreyttar gersemar. Djassaður en þjóðlegur andi svífur hér yfir tiltölulega lygnum vötnum og fer vel á því. Mestur fengur finnst mér af þessum lögum Einars og má segja að þau séu hvert öðru betra. Afturhvarf við texta Steins Steinars sem Raggi Bjarna syngur listavel gæti þessvegna verið frá 1960 og er eiginlega á pari við það besta sem hann hefur sungið. Yndilega ljúfsár bragur og þó ljóðið komi út 1942 þá mætti ímynda sér að það væri ort í orðastað iðrandi útrásarvíkings en sennilega eru þeir nú sjaldgæfari en geirfuglinn sjálfur uppstoppaður. Ég hef alltaf kunnað vel við tregafulla tónlist og því fellur lagið Sorgardans sem KK syngur, ákaflega vel í kramið hjá mér. Einari og félögum tekst vel að koma tregafullu ljóði Gests (Guðmundar Björnssonar) í viðeigandi búning.

Sorgin hún er trygg og trú,

trygg og trú, trúrri en þú,

þó hún mæði mig á allar lundir.

Ég vildi að sorgin,

- ég vildi að þú, -

- vildi að þú -

- værir sorgin. (annað erindi)

Þá syngur Ragga Gröndal hið fallega Fósturjörð, en það lag sendi Einar í Evróvision 2008 og söng þá Páll Rósinkranz lagið. Ekki man ég nú eftir því en þetta kemur vel út hér, óður til fósturjarðarinnar... hver vegur að heiman er vegurinn heim. Siggi Hjálmur syngur Jón Thoroddsen - In Memoriam við ljóð Tómasar og klikkar ekki frekar en fyrri daginn og sá er ekki heldur háttur Egils Ólafssonar er hann syngur Stríðið við ljóð Halldórs Laxness. Sigríður Thorlacius fer svo ljúflega með lokalag plötunnar, Mamma ætlar að sofna við ljóð Davíðs og að þvi lagi loknu er óhætt að lygna aftur augum og svífa inn í draumalandið, og eflaust finnst einhverjum erfitt að standast allar þessar vögguvísur. Eitt af fallegri þjóðlögum okkar íslendinga opnar plötuna Nú vil ég enn í nafni þínu, en ljóð Hallgríms Péturssonar fjarri góðu gamni, það kemur ekki að sök. http://www.youtube.com/watch?v=gsqpG-wkdHM Maístjarnan kemur einstaklega vel út ekki síður en titillagið sem þeir spyrða saman við Hættu að gráta hringaná. Mér finnst Draumalandið fullhægt fyrir minn smekk og ég hef aldrei kunnað að meta Dýravísur þó ég sé við það að láta glepjast hér. Þó hér sé kannski boðið uppá gamlar lummur þá er farið um þetta efni svo smekklegum höndum að aðstandendum er mikill sómi af. Hér er hver snillingurinn um annan þveran og auk áðurnefndra söngvara eru Einar á trommum að sjálfsögðu, Eyþór Gunnarsson Píanó og Fender Rhodes, Óskar Guðjónsson tenór sax, Skúli Sverrisson bassa, Guðmundur Pétursson gítar og Davíð Þór Jónsson á Hammond og Fender Rhodes. Umbúðirnar eru smekklegar og viðeigandi og greinargóðar upplýsingar fylgja með í bæklingi.

Ákaflega velheppnuð plata og kannski hin einu sönnu Íslandslög. Gerð að miklum metnaði en hógværð og auðmýkt og virðing borin fyrir viðfangsefninu. Einn kunningi minn kallaði þetta þó dinnermúsík fyrir snobbhænsnin, en hann má bara éta það sem úti frís, ég ætla að njóta hlýjunnar sem þessi plata veitir sannarlega.

Rúnar Þór
Brotnar myndir
Stjörnugjöf ***1/2

Ísfirðingurinn Rúnar Þór Pétursson er búinn að vera í tónlistarbransanum alveg frá því á unglingsárum fyrir vestan, og ef marka má skrif sem fylgja með nýju safnplötunni hans þá hefur hann unnið við lítið annað í gegnum tíðina. Ég minnist þess fyrst að hafa heyrt á hann minnst í sambandi við hina merkilegu plötu Rimlarokk sem hljómsveitin Fjötrar sendi frá sér 1982, en hún samanstóð af þáverandi og fyrrverandi föngum á Litla Hrauni. Auk Rúnars sem spilaði þar á trommur þá voru þar einnig þeir Sævar Marino Ciecielski, Halldór Fannar Ellertsson (blessuð sé minning þeirra) og Ívar Steinþórsson.

Það er svo 1985 sem Rúnar sendir frá sér fyrstu sólóplötuna er ber nafnið Auga í vegg og síðan komu þær einar 7 eða 8 allt fram til 1997. Lítið heyrðist frá honum á plötum eftir það þangað til hið óborganlega tríó þeirra félaga Rúnars, Gylfa Ægis og Megasar GRM sendi frá sér plötu í fyrra og svo aðra nú fyrir jólin. Hann átti nú aldrei við verulegar vinsældir að stríða en átti þó (og á sjálfsagt enn) sinn dygga aðdáendahóp og veit ég til þess að konur voru þar ekki í minnihluta. Ég hef alltaf haft taugar til Rúnars og fundist ágætt að hafa hann þarna í flórunni með þessa djúpu og stundum rámu rödd til mótvægis við alla gullbarkana, og hefur hann átt það til að hrista hinar ágætustu lagasmíðar fram úr erminni. Gegnumbrotið hefur sennilega verið þáttakan í Landslaginu 1988 en það átti að vera mótvægi Stöðvar tvö við Júróvision keppni Rúv. Þar lenti lag hans Brotnar myndir í öðru sæti í fyrri keppninni og í kjölfarið komu tvær af vinsælustu plötum Rúnars, Yfir hæðina og Frostaugun en lítið heyrðist og hefur heyrst af tónlist hans á öldum ljósvakans í gegnum tíðina og hefur hann sennilega aldrei þótt nægilega hipp og kúl og alltaf verið hálfgerður utangarðsmaður í íslensku tónlistarlífi. Rás 2 er sennilega sú stöð sem mest hefur spilað kallinn.

Tvöföld safnplata með Rúnari kom svo örfáum vikum fyrir jólin og heitir eftir áðurnefndu lagi hans Brotnar myndir. Heyrist mér að þar sé að finna flest það sem skiptir máli með Rúnari en það er kannski spurning hvort tvöfalt safn sé of mikið af því góða, held samt ekki. Ekkert lag af fyrstu plötunni er hér að finna og veit ég ekki hvort það stafar af því að masterarnir séu týndir eða það efni hafi ekki þótt nægilega gott til að rata í þennan pakka. Annars dekkar þetta nokkurnveginn allan útgáfuferilinn auk þriggja nýrra laga sem tekin voru upp 2010 og eitt þeirra syngur hann með dóttur sinni Öldu Karenu. Tónlistina hans Rúnars kalla ég bara íslenskt alþýðupopp fyrir miðaldra boli, stundum pínu rokkskotið en oftar en ekki er þetta í einhverju notalegu miðjutempói eða hann dettur í ballöðugírinn og þá jafnvel í einhverja melankólíu. Það skal alveg viðurkennt að þó hér sé að finna slatta af fínum lögum þá er sumt af þessu efni eðlilega börn síns tíma og nokkur lög hafa þennan leiðinlega 80´s blæ yfir sér hvar menn fóru oft offari í hljómborðsnotkun og trommur hljóma eins og þær séu forritaðar sem ég held þó að sé ekki. Rúnar var samt yfirleitt með góða menn með sér og alltaf trommuleikara á plötunum minnir mig.

Ég verð nú að segja að mér finnst útgáfur Rúnars Þórs af hinu spænska María Isabel og Ceciliu Simons og Garfunkel, hvar Pétur Kristjánsson aðstoðar hann, lítið skemmtilegar og veit ekki hvaða erindi eiga í þetta safn, en gætu örugglega höfðað til aðdáenda Gombay Dance Band já eða Boney M. Svo hefur nú þetta Richard Clayderman daður Rúnars aldrei heillað mig, en allt í lagi hefði verið að fá 1.12.´87 þarna en 3 í viðbót af sama meiði er aðeins of mikið af því góða. En nóg um það, þarna eru hin ágætustu lög eins og Tina stjörnur, Drottningin vonda, Í grýttu hjarta, Brotnar myndir að sjálfsögðu, og nýju lögin passa ágætlega í pakkann. Ég hefði viljað fá Rauðu Rauðku þarna og lag Rúnars Konur sem hann söng og kom út á tólftommu með hljómsveitinni Xsplendit en í heild finnst mér þetta bærilega vel heppnað og gefa góða mynd af ferli þessa að mörgu leiti stórmerkilega tónlistarmanns þó hljómur og útsetningar séu ekki alltaf við hæfi og nokkur lög hefðu mátta missa sín.

Rúnar Þór er allþokkalegur gítarleikari og minnist ég margra góðra spretta á því sviði er hann kom og spilaði í þeirri alræmdu búllu er Kjallarinn hét á Akureyri upp úr 1990, hvar menn drukku gjarnan vatnsþynntan Vodka í Kók í góðri trú og mesta sakleysi án þess þó að bíða tjóns af nema þá fjárhags. Þá kom vel í ljós að Mark Knopler var greinilega einn af áhrifavöldum Rúnars, og renndi hann sér í gegnum Sultans of swing og fleiri Dire Straits slagara eins og að drekka vatn, þó það sé ekki endilega góður gítarleikari sem getur kóperað aðra upp á 10. Þrátt fyrir að vera vel fær á gígjuna leitaði Rúnar yfirleitt til annarra gítarleikara til að spila á plötum sínum og þá oftar en ekki meistara Þorsteins Magnússonar (sem á flotta spretti hér) og ævinlega er gaman að hlusta á. Tryggvi Hubner, Sigurgeir Sigmunds og fl. lögðu honum einnig lið og ekki teljast þeir til neinna aukvisa. Annars eru upplýsingar um flytjendur af skornum skammti og er það bagalegt en eins og áður sagði spiluðu margir af okkar bestu tónlistarmönnum með honum á plötum og má nefna Jón Ólafsson bassaleikara, Þóri Úlfarsson, Ásgeir Óskarsson og Lárus Grímsson í því sambandi.

Hvað sem um tónlist Rúnars má segja þá má hann eiga það að hann hefur alltaf verið samkvæmur sjálfum sér sem tónlistarmaður og er ekki að þykjast vera neitt annað en hann er og kemur til dyranna eins og hann er klæddur. Þetta safn gefur góða mynd af sólóferli hans og það er einhver heiðarleiki og hlýja hérna sem nær í gegn.

Björgvin Halldórsson
Gullvagninn
Stjörnugjöf ***1/2 af fimm

Það er ekki nóg með að ég sé í minnihluta og nánast í útrýmingarhættu heldur tilheyri ég hinum ýmsu minnihlutahópum og sennilega er sá sem minnst er merkilegur og sá sem flestir fyrirlíta hópurinn er finnst tónlist Björgvins Halldórssonar lítið skemmtileg þó á því séu vissulega heiðarlegar undantekningar. Ég get verið óttaleg kjélling þegar kemur að tónlist og ætti því að tilheyra markhópnum en er óttaleg utanvelltu þurrkunta er kemur að BO. Kjéllingar (af báðum kynjum) skilja ekkert í því að ég skuli ekki dá og dýrka stórsöngvaranann og a.m.k. ein frú henti mér út af facebook fyrir að vilja ekki "performera" með hallelúja kórnum. Ég hef þó ekkert á móti drengnum og alltaf viðurkennt að hann er afbragssöngvari og hefur bara orðið betri með aldrinum. Hann hefur sungið sig inn í hjörtu hluta þjóðarinnar og á einhvern skemmtilegan hátt oft náð að rísa upp yfir þunnildislega og klisjukennda tónlistina. Þreyttar og hallærislegar kántrý og frumrokk klisjur, (eða útþynnta poppsullið sem kom í kjölfarið á rokkbylgjunni fyrstu á árunum í kringum 1960), upphafin tilgerðarleg og ofhlaðin ættjarðarrómantík, sykurhúðuð ítölsk popp froða og oft á tíðum er tónlistinni nánast drekkt í ólystugri strengjasúpunni sem Björgvin virðist svo hrifin af að svamla í. Endurvinnsla eitt af aðalsmerkjunum, yfirleitt ófrumlegur og tónlistin nett hallærisleg sem er í sjálfu sér allt í góðu lagi. Ég á þó alveg mín uppáhaldslög með honum og eru flest þeirra að finna í nýja safnkassanum sem var að koma út með kallinum og kallast Gullvagninn.

Alltaf verða safn plöturnar veglegri og veglegri sem hann sendir frá sér. Árið 2005 kom hin þrefalda og gula Ár og öld og nú aðeins 6 árum síðar finnst honum tímabært að toppa þá útgáfu með fjórfaldri + DVD þó úrvalið til að velja úr hafi lítið stækkað (en er þó verulegt.) Sá hátturinn er hafður á hér að plötunum er skipt niður í Söngvarinn, Höfundurinn, Dúettar og Hljómsveitir en eðli málsins samkvæmt hlítur söngvarinn að koma við sögu í öllum flokkum. Já hér er allt sem skiptir máli með Björgvini og mikið af hinu líka. Flest hans vinsælustu lög og slatti af minna þekktu efni, allt frá Lúsifer til Faðirvorsins þó ekki sé því snúið upp á þann gamla. Eins og algengt er þegar íslenskar ferilplötur koma út er lítið eða eða ekkert af óútgefnu efni, nýju eða gömlu. Mig minnir þó að það hafi verið ein fjögur óútgefin lög sem fengu að fljóta með á síðasta safni. Ég er ekki viss um að Casanova Jones hafi komið út á cd áður en ætla ekki að hengja mig upp á það. Þetta er mjög misjafnlega bitastætt og það verður að segjast að þetta efni hefur elst misjafnlega vel eins og gengur og gerist með tónlist.

Á fyrsta disknum (Söngvarinn) er að finna nokkur af hans bestu lögum og má í því sambandi nefna Þó líði ár og öld (sem mér finnst vera í hópi nokkurra erlendra dægurlaga hvar íslenska útgáfan tekur orginalnum fram) Ég fann þig, Ástin hans Valgeirs, Sönn ást Magga Eiríks (finnst hljómborð þó skemma þar fyrir, Hammond hefði passað betur) Vetrarsólin hans Gunna Þórðar er hér í viðhafnarútgáfu ( eitt besta lag beggja). Annað ekki eins gott eru t.d Himinn og jörð og Eina ósk, bæði kominn fram yfir síðasta söludag. Þá hefði alveg mátt sleppa þessum Íslandslögum, hinu hræðilega Stóð ég útí tunglsljósi sem ég skil ekki af hverju ratar á allar safnplötur Björgvins og ég veit ekki hvort honum verði fyrirgefið þó hann fari hér með faðirvorið í lokin á fyrstu plötu.

Önnur platan dekkar dúettana hans, en ég hef aldrei skilið þessa dúettaást og það er sá diskur hér sem minnst höfðar til mín og margt af þessu er nú æði þunnur þrettándi. Við Reykjavíkurtjörn (sem ég tengi alltaf frekar við Egil Ólafsson... kannski af því hann byrjar) ber þar af eins og gull af eir, en sennilega er Sagan af Nínu og Geira vinsælasti dúettinn.

Þriðji diskurinn er Höfundurinn og er gaman að fá þarna lögin hans saman á plötu og ef til vill kemur það einhverjum á óvart að hann sé höfundur af mörgum af sínum vinsælustu lögum og tveimur þeim bestu að mínum dómi Skýið og Þig dreymir kannski engil. Önnur góð eru t.d. Það búa ýmis öfl í þér, Höfðinginn og það mætti líka setja Ég er ennþá þessi asni sem þú kysstir þá í þann hóp. En þau eru vissulega ekki öll jafn spennandi, stundum fullmikið fengið að láni og þau eiga ekki öll erindi í þennan pakka eins og t.d. Dansi dansi dúkkan mín. Þá finnst mér "Frostrósar" útsetningin á Skýinu alls ekki vera við hæfi... ofhleðslan ber lagið ofurliði.

Síðasta platan er svo Hljómsveitir og þá kemur upp í hugann textabrotið fræga frá Bubba M

Ég er löggiltur öryrki
hlusta á HLH og Brimkló.
Ég er löggiltur hálfviti
læt hafa mig að fífli
styð markaðinn. 

Bubbi er allt annarar skoðunar í dag ef miða má við þessa afmælisgrein:  http://www.pressan.is/pressupennar/Lesa_Bubba/bjorgvin-halldorsson-60-ara Hér er allt morandi í vinsælum lögum frá áðurnefndum sveitum ekki síður en Sléttuúlfum og Ðe Lónlí Blú Boys, sumt óttalega þunnt og textar oft á tíðum bjánalegir sérstaklega í elstu Brimklóarlögunum. Þarna eru þó ágæt lög eins og t.d. Akstur á undarlegum vegi og Harðsnúna Hanna eftir Gunna Þórðar og Þjóðvegur Magga Eiríks.

Afmælistónleikar hans í apríl fylgja síðan með á DVD og þar er margt ágætlega gert og Björgvin í fínu formi þó mér finnist á stöku stað fljótfærni og óvandvirkni einkenna söng hans og kallinn gleymir textanum einhversstaðar, en það er nú bara heimilislegt.

Umbúðirnar eru þokkalegar og upplýsingar um lögin að mestu til fyrirmyndar.

Ágætt yfirlit yfir feril eins af okkar bestu og farsælustu söngvurum en ég reikna þó með að aðdáendur hans eigi megnið af þessu efni og það er þá bara DVD-ið sem fengur er í. Fyrir þá sem eru á þeim stað að þekkja lítið til tónlistar Björgvins þá er þetta náttúrulega fyrirtaks kynning.

Hjálmar
Órar
Stjörnugjöf ***1/2 af fimm

Hljómsveitin Hjálmar er búin að vera ein vinsælasta sveit landsins til nokkurra ára og sú sem feitast "grúvar". Ekki hægt að skrifa það á annað en að þeir séu að standa sig í sínum tónlistarflutningi og alltaf komist betur og betur upp á lag með að spila hina suðrænu reaggie tónlist á sannfærandi hátt. Eitt af því sem ég held að standi vel með þeim er að þeir syngja á íslensku og það er virðingarvert því mér finnst að íslenskar sveitir eigi að syngja á íslensku fyrir íslendinga eins og margoft hefur komið fram í skrifum mínum.

Mér telst til að þetta sé 6. plata þeirra ef Keflavík/Kingston er talin með, en hún inniheldur meðal annars lög sem hafa komið út á safnplötum og annað dót. Hápunktinum náð sveitin með plötunni IV sem þeir tóku upp í Jamaíku að mestu og nutu aðstoðar þarlendra listamanna, sannarlega þeirra langbesta verk. Platan Órar sem hér er til umfjöllunar og kom út kom út í haust er í raun fyrsta platan síðan IV kom út og leyst mér lítt á blikuna við fyrstu hlustun satt best að segja. Sumir sem ég þekki töluðu um að þeir væru búnir að fá nóg að þessu reaggie rúnki, eins og þeir kölluðu það og ég las einhvern dóm í DV að mig minnir, hvar skrifari fann plötunni flest til foráttu. En við frekari hlustun fór það nú að koma í ljós að þetta er alls ekki svo slæm plata og margt er hér ágætt þó örli á þreytu merkjum sumstaðar. Vangaveltur um að hljómsveitin stefndi í öngstræti ef ekki yrðu gerðar einhverjar breytingar á stefnunni virðast hafa skilað sér að einhverju leiti inn í í bandið. Þeir notuðust aðeins við blásara á síðustu plötu og hafa nokkuð lengi notast við blásarasveit á tónleikum og það hefur komið virkilega flott út og stuðlað að aukinni vídd. Hér er blásarasveitin í stærra hlutverki en á síðustu plötu og kemur það víða skemmtilega út. Skýrasta dæmið um að sveitin sé leitandi og vonandi tilbúin að þróast enn frekar í nýjar áttir er raftónlistar daðrið sem ef til vill kemur skýrast fram í hinum ágætu lögunum Ég teikna stjörnu og Í gegnum móðuna, jafnvel Áttu vinur augnablik. Er ég hafði veður af því að sveitin væri að leita í þessar áttir fylltist ég ekki bjartsýni um framtíð sveitarinnar en ég er nokkuð sáttur við hvernig þetta kemur út hér. Gömlu Hjálmarnir eru enn til staðar en áhrif nýrra kryddtegunda gætir í nægu mæli til að súpan renni tiltölulega óhindrað niður. Til viðbótar við þau lög er ég hef áður nefnt má nefna titillagið Órar, Á tjörninni, Haust og Borð fyrir tvo, sem dæmi um ágætislög. Eins og venjulega finnst mér þó Siggi fá að syngja allt of lítið og persónulega hefði ég viljað að þeir skiptu lögunum á milli sín. Textarnir eru nú misáhugaverðir en sumir skemmtilegir eins og t.d. Borð fyrir tvo etir Braga Valdemar Skúlason. Spilamennskan er ágæt að vanda enda menn þaulvanir og engin ástæða fyrir þá að standa sig ekki hvað það varðar.

Sem Sagt: Nokkuð vel að verki staðið og sveitin heldur dampi. Þeir þurfa þó að taka stærra stökk á næstu plötu á vit nýrra ævintýra og þessir hæfileikaríku strákar ættu ekki að verða í vandræðum með að finna nýja fleti í tónsköpun sinni.

*****  Frábær
****  Mjög góð
***  Nokkuð góð 
**  Sæmileg
*  Léleg

Páll Rósinkranz
Næturflug
Stjörnugjöf **** af fimm

Það er sennilega kominn tími á að maður fari að sætta sig við að einn besti rokksöngvari okkar íslendinga Páll Rósinkranz, kæri sig ekki um að syngja meira rokk og kunni best við sig í ballöðulandinu ljúfa. Í kjölfarið á þeirri sátt gæti verið góður leikur að viðurkenna að þar á hann ekki síður heima og sannar það rækilega á nýju plötu sinni. Annars hef ég ekki kunnað að meta sólóplötur Páls að þeirri fyrstu undanskilinni, og hefur mér fundist andleysið vera algjört og peningalyktin stæk í þessu endalaua "cover" laga dæmi drengsins. Ætla samt ekki að hætta mér út í einhverjar "spekúlasjónir" um hvort hann hafi bara verið eitthvað peð á skákborði peningagráðugra bisnesskalla.

Nú á dögunum kom út sjöunda sólóplatan frá Palla og nefnist hún Næturflug og eru lög og flest ljóð eftir Magnús Þór Sigmundsson. Aðrir sem hér eiga ljóð eru Gunnar Dal, Kristján frá Djúpalæk, Bragi Einarsson og Sigurður Norðdal.

Það eru heldur engir aukvisar sem koma að gerð þessarar plötu, en áður hefur verið nefndur Óskar Einarsson sem spilar á hljómborð og píanó, aðrir sem mikið mæðir á eru Magnús Þór sem spilar á kassagítar, Jói Ásmunds á bassann, Gulli Briem á trommur og Stefán Már Magnússon á gítar svo einhverjir séu nefndir. Látlaus spilamennska sem yfirleitt hæfir efninu. Ágætisplata úr ljúfu fullorðinspopp deildinni en 15 lög er nú fullmikið á einni plötu og eins og menn hafa ef til vill lesið í öðrum dómum mínum finnst mér mörgum hætta til að hafa plötur aðeins of langar, séu full tregir að skera niður efni. En það skal þó viðurkennt að það er ekki auðvelt að sjá hvað má missa sín hér.

Svavar Knútur og Kristjana Stefánsdóttir
Glæður
Stjörnugjöf **** af fimm

Ég féll alveg kylliflatur fyrir ömmu plötu Svavars Knúts sem kom 2009 eins og sjá má hér http://bubbij.123.is/blog/2011/11/24/567824/ og engu líkara en ég hafi þarna höndlað hin eina sanna tón. Fyrir nokkrum vikum kom svo dúettaplata með þeim Svavari og Kristjönu Stefánsdóttur sem þau kalla Glæður og er þar nánast höggvið í sama knérunn þó áherslur séu örlítið aðrar. Platan er gerð við svipaðar aðstæður, nema að nú er farið úr stofunni hjá Aðalsteini Ásberg yfir í stúdío Benzín bræðra en áfram hljóðritað "lifandi" með hóp áhorfenda. Stemmningin hér er ákaflega afslappandi og notaleg eins og við var að búast, en ég veit ekki hvort ég þori að hafa mjög hástemmd lýsingarorð um plötuna ef Svavar skildi rekast á þessa umfjöllun, því hann sendi gagnrýnendum tóninn á tónleikum á Græna Hattinum í sumar fyrir að skrifa of vel og fallega um sig. Já það er vandlifað í þessum heimi skal ég segja ykkur, en alveg bráðskemmtilegt.

Varðandi þessa tónleika á Hattinum þá forfallaðist Kristjana og Svavar mætti einn með gítar og ukulele. Mér þykir leitt að segja það, en fyndnari og skemmtilegri tónleika hef ég ekki séð og fór drengurinn hreint á kostum í góðu gríni á milli laga og salurinn veltist um af hlátri. Mér þykir miður að hafa farið svona glaður og endurnærður heim sem raun bar vitni og bið fyrirgefningar á því.

En að alvöru málsins, þessari nýju plötu. Lögin koma úr ólíkum áttum, bæði íslensk og erlend og er meirihluti þeirra sungin á ensku. Mér hefur yfirleitt ekki fundist það koma vel út að blanda tungumálum saman á plötum en það sleppur þó hér og þau komast nokkuð þokkalega frá enskunni þó sumstaðar heyrist vel að hún er ekki þeirra móðurmál, en hér er engin tilgerð í framburði eins og stundum vill verða. Það er líka boðið upp á gömul og góð íslensk söng og dægurlög, má því til staðfestingar nefna "Í dag skein sól" Páls Ísólfssonar við ljóð Davíðs Stefánssonar og "Við gengum tvö" eftir Þingeyinginn Friðrik Jónsson við texta eftir Valdimar Hólm Hallstað. Þarna er Vorkvöld í Reykjavík sem reyndar er sænskt lag og hið danskættaða "Enn syngur vornóttin" (Summer serenade) við ljóð Tómasar og Mánaskin eftir þá Eyfa og Aðalstein Ásberg. Öll svífa þessi lög ljúflega til jarðar eins og fölnuð laufblöð í kyrru hauströkkri og skilja mann eftir afstressaðan, afslappaðan og með aukna trú á mannkynið.

Tvö lög úr smiðju Abba komu mér svolítið á óvart og koma virkilega vel út í flutningi Knúts og Kristjönu. Þetta eru lögin One of us og When all is said and done sem bæði er að finna á síðustu plötu Abba er heitir Visitors. Hef aldrei verið mikill Abba maður en þessi lög vöktu áhuga minn á þessari plötu Abba og ekki síður það sem Svavar skrifar við fyrra lagið, en hann segir að platan sé að sínu mati langbesta og þroskaðasta plata fjórmenninganna. Full af sorg, erfiðleikum, átökum og sársauka og með keim af kaldastríðsugg. Ekki beint það sem maður hefur tengt við Abba fram að þessu. Gamli Styx slagarinn Boat on the river er hér, frekar líkur sjálfum sér en þau koma honum vel til skila, þakka þó fyrir að Dust in the wind fékk ekki inni í prógramminu. Svavar á síðan tvö lög og hefur að minnsta kosti Birkitré komið út áður en hið fallega Humble Hymn sem hann semur með norskri stúlku er Kaja Bremnes heitir man ég vel eftir frá tónleikunum á Græna Hattinum. Lag sem fjallar um mikilvægi þess að gera mistök, lifa með þeim og fagna þeim, enda séu þau besti skólinn í lífinu og ekkert betra til að gera mann auðmjúkan gagnvart heiminum, svo vitnað sé í Svavar. Kristjana á síðan einn blús og það hefur aldrei vafist fyri henni að syngja slíka tónlist frekar en annað ef út í það er farið... ofboðslega flott söngkona.

Aðeins er haft meira umleikis við flutninginn að þessu sinni en á Ömmu, enda kannski auðveldara að koma því við. Kontrabassi, farfisa orgel og munnharpa fá að hljóma í sumum lögum og er það að sjálfsögðu ekki til vansa. Sérlega gaman að heyra í farfisa orgelinu. Lögin á plötunni heilla mis mikið og þau íslensku standa manni eðlilega nær, en þau erlendu eru ekkert stílbrot og mörg frábær þannig að það skiptir ekki öllu máli. Þessar strípuðu útsetningar gefa manni síðan alveg nýjan vinkil á sum lögin og ég hef sjaldan verið nær því að samþykkja að gott lag sé bara gott lag. Hljómurinn er notalegur og heildarmyndin er nokkuð sterk í ljúfri "snarkandi eldur í arni á dimmu síðkvöldi hvar vindur næðir úti fyrir og ástfangið fólk hrjúfrar sig hvert að öðru" stemmningu. Fallegar raddir þeirra harmonera vel saman og þegar þær síðan komast í svona fínt hráefni þá er ekki að sökum að spyrja... þessi plata verður vin í síbylju eyðimörkinni. Er þó aðeins of löng fyrir minn smekk. Umbúðir eru smekklegar og upplýsingar fylgja hverju lagi ekki síður en textar... sem sagt... allt á sömu bókina lært hér og það er gott.

*****  Frábær
****  Mjög góð
***  Nokkuð góð 
**  Sæmileg
*  Léleg

Beggi Smári
Mood
Sjörnugjöf *** af fimm

Mood heitir fyrsta sólóplata gítarleikarans og söngvarans Begga Smára sem út kom fyrr á þessu ári og heitir hún í höfuðið á hljómsveitinni sem hann hefur verið að spila með undanfarin ár. Þessi strákur hefur ekki farið hátt í íslensku tónlistarlífi en getið sér gott orð sem afbragðs gítarleikari og töluvert fengist við að spila blús og blússkotna tónlist. Já, það leynir sér ekki þegar hlustað er á plötu Begga að hann kann ýmislegt fyrir sér á gítar og blúsinn er honum tamur.

Greinileg áhrif frá gítarsnillingnum Steve Ray Vaughan var nú það fyrsta sem ég tók eftir er hlustað var á plötuna og greinilegt að Beggi hefur stúderað þann meistara allvel. Lagið Moody Rudy er að sjálfsögðu tilbrigði við Rude Mood sem kom á fyrstu plötu Steve sem heitir Texas flood, og óneitanlega rímar lokalagið Peace hjá Begga við lokalag þeirrar sömu plötu er heitir Lenny, án þess að vera einhver kópering. Áhrif Steve Ray koma víðar fram á plötunni en trufla ekki verulega og þó að blúsinn sé kannski rauði þráðurinn í gegnum plötuna þá sækir Beggi áhrif víða og blandar ýmsum öðrum efnum saman við blúsvellinginn. Lög og textar eru öll eftir strákinn nema að hann semur nýtt lag við textann í blússtandardinum "It hurt´s me too" sem Elmor James gerði frægt á 6. áratugnum og margir hafa spreytt sig á. Ég er búinn að heyra nokkra útvarpsmenn halda því fram að þetta sé lag James en lagið er eftir Begga svo því sé haldið til haga. Ég kann nú betur við gamla lagið en þessi ballaða Begga er þó ekkert slæm og smekklegt sólóið í laginu, útkoman þó fullmjúk fyrir minn smekk. Lögin eru nokkuð misjöfn að gæðum en hér er þó slatti af fínum lögum sem vissulega eiga erindi. Textar eru á ensku og eins og stundum áður ef sú er raunin held ég því fram að platan hefði verið sterkari á íslensku, ekki það að textarnir séu slæmir eða væru betri á íslensku. Ég get ekki að því gert að mér finnst vissan trúverðugleika vanta þegar íslendingar syngja á ensku og það truflar mig alltaf ef hreimurinn er áberandi og tilgerðin mikil þegar menn reyna að vanda sig. Beggi er þó laus við sterkan hreim og hefur sjarmerandi rödd þó enginn sé hann nú gullbarkinn, en stundum finnst mér hann vera full varfærinn í söngnum og hann mætti að ósekju setja meiri ástríðu í dæmið því ég er viss um að hann á meira inni. Ballaðan Warm and strong fékk töluverða útvarpsspilun skilst mér, en þar er á ferðinni konulag eins og vinur minn kallar það, lag úr "Tears in heaven" deildinni og þokkalegasta smíð hjá Begga. Áhrif meistara KK leyna sér ekki í I want you back, og þó það komi málinu ekkert við þá minnir mig að ég hafi lesið það einhversstaðar að Beggi hafi spilað á einhverri af plötum Kristjáns.

Sérstæðasta lagið á plötunni og það lag sem heillar mig einna mest er næstsíðasta lagið Ride, ekki laust við að norska sveitin Madrugada kæmi upp í hugann hvað fílinginn varðar.

Eins og oft vill verða með fyrstu plötur listamanna þá ægir þar saman lögum sem samin eru á löngum tíma og því verða þær stundum svolítið sundurlausar. Þessi plata er þó ekki versta dæmið um það en það er eins og stemmningin breytist eftir Moody Rudy og platan hálfpartinn rennur útí sandinn. Þetta hefur með lagauppröðunina að gera og líka að hún er alltof löng eða 55+ mín og menn hafa bara ekki þolinmæði í svo langar plötur og athyglin er komin eitthvað annað löngu áður en platan er búin. Ég vil ekki að plötur séu lengri en 35 - 45 í mesta lagi. En Beggi gerir margt vel hér og á fyrirmyndarspretti á gítarinn sem gleðja gamla blúshunda. Þá eru meðreiðarsveinar hans engir aukvisar á má nefna þá Einar Scheving trommara sem á sérdeilis skemmtilegan sprett í Mody Rudy, Inga S Skúlason bassaleikara og Daða Birgisson sem spilar á hljómborð en platan er tekin upp í stúdíói þeirra Benzín bræðra. Platan er mjög vel spiluð en aðeins meiri kraftur og pínu groddi hefði þó ekki skemmt fyrir sumstaðar.

Þetta er nokkuð góð frumraun en frumleg er hún ekki og einhverja ástríðu vantar í spilið til að sannfæra mig. Margir sem ég þekki eru þó hrifnir af plötunni og ég veit um eina konu sem elskar hana. Beggi á þó klárlega framtíð fyrir sér og ef hann finnur sinn eigin stíl er ég viss um að hann á eftir að koma með sterkari plötu næst, því hann er hæfileika ríkur drengur og ég vona sannarlega að hann gefi meira út.

Ham
Svik, harmur og dauði
Stjörnugjöf ****1/2 af fimm

Það skal alveg viðurkennt að undirritaður hafði aldrei hlustað neitt ægilega mikið á hina annars merkilegu hljómsveit Ham í gegnum tíðina. Ef satt skal segja hefur hún bara lítið komist að hjá mér fyrr en nú á síðustu mánuðum, hlustaði þó töluvert á hina ágætu tónleikaplötu Skert flog sem kom út fyrir 10 árum og vissulega á maður uppáhaldslög sem hlustað er alltaf reglulega á til að ná áttum, lög eins og t.d. Partýbær, Musculus og Trúboðssleikjari. Sá sveitina fyrst á tónleikum á skemmtistaðnum 1929 (Nýjabíó) hér á Akureyri og árið hefur sennilega verið 1991. Tuttugu árum síðar kemur sveitin aftur til tónleikahalds á Akureyri og nú er það Græni Hatturinn sem hýsir viðburðinn. Að fara á Hamtónleika er upplifun sem er engri annari tónleikaupplifun lík og bara eitt það magnaðasta sem ég hef kynnst á því sviði. Engar málamiðlanir í boði og tónlistin líkust skriðdreka sem kemur hægt en örugglega og valtar yfir menn af fullum þunga og skilur þá eftir lemstraða í blóði sínu en samt til í annan rúnt, enda sá ég þá á tvennum tónleikum er þeir komu hingað til Akureyris um daginn.

Nú í haust 22 árum eftir að fyrsta stúdíoplatan kom út kemur síðan út önnur stúdío plata sveitarinnar og er nafnið á henni ákaflega lýsandi fyrir innihaldið: Svik Harmur og Dauði... háalvarleg málefni... og þó. Þessi nýja plata er hreint mögnuð og náði mér gjörsamlega, klárlega það besta sem þessi sveit hefur sent frá sér og ég leyfi mér að fullyrða að hún er tvímælalaus í hópi bestu rokkplatna sem út hafa komið á þessu landi um langt skeið. Já hér er fátt sem hægt er að setja út á og öll Ham elementin á sínum stað. Þessi þykki en seiðandi hljóðmassi skellur á manni strax í byrjun og hvert snilldarlagið rekur annað. Óttarr og Sigurjón óborganlegir í ýktum söngstíl sínum eins og nýkomnir upp úr Helvíti og bandið þéttara en andskotinn. Eftir að hafa hlustað mikið á gripinn er maður alltaf að eignast ný og ný uppáhaldslög en seint held ég að Alcoholismus Chronicus komist í þann hóp, en það er klárlega það lag sem síst höfðar til mín enn sem komið er, en hefur verið að vinna á svo maður veit aldrei. Það er allt í góðu lagi að Ham skriðdrekinn hökti pínulítið þarna því hann nær sannarlega ferð aftur og skilur eftir í slóð sinni Dauða hóru, Ingimar, Sviksemi, Mitt líf, Heimamenn höfðu aldrei séð slíkan mann og fleiri snilldarslagara. Í rauninni er hvert lag öðru betra á plötunni og ósanngjarnt að tína einhver út. Sigurjón Kjatansson vill frekar kalla tónlistina kuldrokk en þungarokk, en mér finnst ekki skipta neinu máli hvað hún er kölluð. Ham er bara Ham, einstakt fyrirbæri í rokksögunni og tónlistin bæði seiðir og kýlir í senn. Við skulum þó alveg gera okkur grein fyrir því að Ham er síður en svo allra tebolli og mörgum finnst þetta alveg glatað og hafa ekki húmor fyrir þessu, en það finnst mér hjálpa ekki síður en að taka þessu af mátulegri alvöru í leiðinni. Umbúðirnar eru smekklegar en því marki brenndar að disk og bæklingi er troðið í þröngan pappa sem er ekki til fyrirmyndar.

Þó þetta sé mögnuð plata og klárlega plata ársins að mínum dómi þá jafnast hún ekki á við að fara á tónleika með Ham, það er toppurinn og eitthvað sem allir ættu að prófa amk. einu sinni á ævinni.

Ingimar Eydal
Allt fyrir alla
Stjörnugjöf **** af fimm

Fyrir nokkrum vikum kom út veglegur þrefaldur safnpakki með tónlist Ingimars Eydal, hins ástsæla tónlistarmanns frá Akureyri og það er næsta víst að margir kætast af því tilefni. Hún er sennilega löngu uppseld einfalda safnplatan sem kom seint á síðustu öld og heitir Kvöldið er okkar og því sannarlega tímabært að fólk hafi aðgang að tónlist hans að nýju. Því sem ég saknaði einna helst á fyrri safnplötu var Rokksyrpan sem finna mátti á fyrstu stóru plötu Hljómsveitar Ingimars Eydal sem heitir Í sól og sumaryl. Ég hélt í einfeldni minni að það væri útilokað að skilja hana útundan í þrefaldri útgáfu, er henni er enn haldið úti í kuldanum hér. Hvað ætli safnpakki með tónlist Ingimars Eydal þurfi að vera stór til að Rokksyrpan fái inni... spyr sá sem ekki veit. Skýringar gætu þó verið á þessu en á meðan ég hef þær ekki ætla ég að leyfa mér að vera pínu fúll hvað þetta varðar.

Þessi þrefalda safnplata sem hefur fengið nafnið Allt fyrir alla er ákaflega vel heppnuð að öðru leiti og þar sem ég er nú maður fyrirgefningarinnar ætla ég að fyrirgefa þessa vöntun.Tónlistin er þó mismerkileg eins og gengur og hefur elst misvel, en mikið af þessu efni er tónlist sem er hluti af okkur Íslendingum sem komnir eru vel til vits og ára... jæja látum vitið liggja á milli hluta. Tónlist sem manni þykir vænt um og auðveldar manni ferðalög aftur í tímann þegar sólin skein á sumrin og snjór og styllur ríktu á vetrum og orðin áhyggjur og kreppa voru ekki komin í orðabók undirmeðvitundarinnar. Annars held ég að Ingimar Eydal sem persóna og tónlistarmaður sé margfallt merkilegri en tónlistin sem hann gaf út, klárlega ákaflega mætur maður. Mestur fengur finnst mér af fyrri plötunum tveimur, en upphafið er Atlantic kvartettinn árið 1958 og megnið af fyrstu plötunni helgað honum eða 14 lög. Þar er að finna gamla kunningja í bland við lítið þekkt lög sem sum hver hafa held ég ekki komið út áður og þau Óðinn Valdimarsson og Helena Eyjólfsdóttir skipta söngnum á milli sín. Megnið af þessu efni á fyrstu plötunni, já og í öllum pakkanum eru erlend lög sem gefið var nýtt líf með íslenskum textum og margt fólk kannast bara við í þessum útgáfum. Með Atlantic kvertettinum þekkja margir lögin um hana Möggu og Einsa kalda úr Eyjunum, en hið síðarnefnda er eitt af fáum íslensku lögum hér, en höfundur er Jón Sigurðsson. Gamla gatan hans Oddgeirs Kristjánssonar er hér og dúettinn skemmtilegi Ég skemmti mér, ekki síður en Mannstu ekki vina (Í rökkurró) sem Helena gerir góð skil. Annars hefur Helena Eyjólfsdóttir aldrei heillað mig sem söngkona, ekki það að hún sé neitt slæm sem slík, bara hef ekki smekk fyrir hennar rödd.

Er Atlantic kvartettinn hefur lokið sér af tekur við ball í Sjallanum með Hljómsveit Ingimars Eydal og við fáum 6 lög sem komu upphaflega út á plötunni Sjallaball 2003 og ekkert langt síðan ég sá að var ennþá til í Eymundsson hér á Akureyri. Þetta eru hljóritanir frá árunum 1966 - 1968 og engu líkara en maður sé kominn á dansleik nítjánhundruð fimmtíu og eitthvað því ekki er hér verið að bjóða uppá nýjustu dægurlögin. Mikill fengur er þó af þessu efni og sérstaklega gaman að fá þarna ópus gítarleikarans Barney Kessel "Swedish Pastry" en þar fer sveitin á kostum sérstaklega þeir bræður Ingimar og Finnur á klarinettinn. Þeir voru frábærir jassmenn og synd að þeim skildi ekki hafa auðnast að senda frá sér jassplötu. Erla Stefáns sem gerði garðinn frægann með Póló syngur þarna lag Chaplins "This is my song" (auk þess að syngja eitt lag á síðustu plötunni) og svo er Þorvaldur þarna kominn til sögunnar sem söngvari og bassaleikari. Plata tvö spannar svo fyrri hluta gullaldaráratugs Hljómsveitar Ingimars Eydal sem hefst 1965, en þá kemur hvert gullkornið eftir annað og sveitin tryggir sér sess í þjóðarsálinni. Þarna er kynntur til sögunnar ungur drengur að nafni Vilhjálmur Vilhjálmsson sem ásamt Jónasi Jónassyni og Kristjáni frá Djúpalæk ( blessuð sé minning þessara drengja) tryggði um ókomna tíð að Vaglaskógur í Fnjóskadal á vorkvöldum er rómantískasti staður á jarðríki. (Jú jú...Sigurður Þórarinsson tryggði rómantískan sess Reykvíkskra vorkvölda og ekki skyldi vanmeta rómantík nátta í Atlavík.) Þökk sé ókalagaþáttum sjómanna og sjúklinga að lög eins og Á sjó, Litla sæta ljúfan góða, Bara að hann hangi þurr, Hún er svo sæt og Raunasaga svo eitthvað sé nefnt búa yfir þessari notalegu nostalgíu sem raun ber vitni og eru manni kær. Þessi lög komu öll út á litlum plötum með Hljómsveitl Ingimars, en 1966 gefur Svavar Gests út stóra plötu með Þorvaldi Halldórssyni, hvar hann syngur sjómannalög, en sjómennskan var textahöfundum greinilega hugleiknari en t.d. pípulagnir á þessum árum, enda undirstöðuatvinnuvegur þjóðarinnar. Þar spilar Hljómsveit Ingimars undir og naut sú plata mikilla vinsælda og má nefna lög eins og Ég er sjóari og Sjómannavals Svavars Benediktssonar sem finna má hér. Hér eru lög úr söngleiknum Mary Poppins sem komu út á lítilli plötu og að sjálfsögðu Sumarást Lee Hazelwood, er Þorvaldur og Helena gerðu góð skil, ekki síður en hinum vinsælu Mig dregur þrá og Ég tek hundinn.

Á síðustu plötunni er svo m.a.að finna lög af tveimur stóru plötum Hljómsveitar Ingimars sem komu báðar út á 8. áratugnum auk laga úr sjónvarpsþáttum sem hljómsveitin kom fram í 1968 og 9. Hér er m.a. að finna "Vor Akureyri" hvar Kristjáni frá Djúpalæk tekst ágætlega að mæra helstu fyrirtæki á Akureyri þess tíma, lagið kom upphaflega með Cliff Richard, gott ef það tók ekki þátt í Eurovision á sínum tíma. "Þig konan mun elska" minnir mig að hafi upphaflega komið út með annari hvorri bresku sveitinni Tremelos eða Marmelade og heitir á frummálinu Helule Helula. Hvort tveggja börn síns tíma og hafa ekki elst sérstaklega vel. Hljómsveit Ingimars spilaði á Spáni og hér er að finna Spánasmelli sem enganveginn höfða til mín en nutu hylli. Lagavalið á stóru plötunum tveimur er vægast sagt úr öllum áttum, Spánarsmellir, Paul Anka, Neil Young, Gylfa Ægis, Páll Ísólfsson, norskt þjóðlag (Siggi var úti) og hið magnaða lag Finns Eydal "Stakir jakar á reki". Ekki má gleyma Hvíta stormsveip Finns sem að sjálfsögðu er hér líka. Bjarki Tryggvason er svo genginn í hljómsveitina 1972 er fyrri stóra platan kemur út, syngur og spilar á bassa á plötunni sem heitir í höfuðið á einu þekktasta lagi Hljómsveitar Ingimars og einu alvinsælasta lagi Gylfa Ægissonar er hann ku hafa samið í Lystigarðinum á Akureyri, Í sól og sumaryl. Það er síðan Grímur Sigurðsson sem syngur á móti Helenu auk þess að spila á gítar á seinni stóru plötunni er heitir einfaldlega Ingimar Eydal og hljómsveit og kom út 1975 og þar líkur þessum merkilega kafla í íslenskri tónlistarsögu , allavegana hvað útgáfu snertir. Þessi síðasta plata í annars veglegum pakka höfðar einna minnst til mín og ef til vill það efni sem hefur elst verr en annað hér. Það má þó hafa gaman af þessu öllu undir vissum kringumstæðum og margt afbragðs gott hér sem á eftir að lifa með þjóðinni. Hljómsveit Ingimars Eydal var þó fyrst og fremst ballsveit og þær, eðli málsins samkvæmt njóta sín best á balli... það er heimavöllurinn. Ég hef nefnt söngvara sem hafa verið með Ingimar en það væri að æra óstöðugann að nefna alla þá góðu hljóðfæraleikara sem spiluðu með honum í gegnum tíðina. Þeir eru líka allir tilgreindir í ákaflega vönduðum bæklingi sem fylgir pakkanum og saga hljómsveitarinnar er rakin af þeim manni sem best kann til verka á því sviði og heitir Jónatan Garðarsson. Ákaflega vel skrifað og virðingin sem hann ber fyrir viðfangsefninu skín í gegn. Það verður engin aðdándi Ingimars Eydal svikinn af þessum pakka því hér er nánast ekkert sem vantar... nema áðurnefnd Rokksyrpa, en ég ætla að fyrirgefa það vegna þess að ég á hana á vel með farinni vinylplötu og það skal duga mér. Ekki er þessi pakki síður upplagður fyrir þá sem vilja kynna sér tónlist þessa merka manns sem fór alltof fljótt frá okkur.

Umbúðirnar eru síðan smekklegar og þægilegar, og sem betur fer ekkert verið að hafa þann háttin á að troða diskunum í þröngan pappa. Lík þessu á orðum Jónatans Garðarssonar: "Tónlistin sem Ingimar átti þátt í að skapa heldur nafni hans á lofti um ókomna tíð.

*****  Frábær
****  Mjög góð
***  Nokkuð góð 
**  Sæmileg
*  Léleg

Felix Bergsson
Þögul er nóttin
Stjörnugjöf *** af fimm

Felix Bergsson er einhverjum kunnur sem annar helmingur dúettanna Bergson og Blöndal á laugardagsmorgnum á Rás 2, Gunni og Felix sem umsjónarmenn Stundarinnar okkar og síðast en ekki síst er Popppunktsdúettinn Dr. Gunni og Felix þar sem strákurinn blómstrar ekki síður en með Möggu Blöndal. Hann hefur þó ekki ennþá fengið að syngja dúett með Bo en hver veit hvað verður í þeim efnum eftir nýjustu innkomu hans á tónlistarmarkaðinn. Fyrir nokkru kom út fyrsta sólóplata þessarar fyrrum söngspýru Greifanna og það væru nú ýkjur ef ég segðist hafa beðið spenntur eftir þeim atburði. Platan ber heitið Þögul nóttin og er þar að finna lög við ástarljóð 19. aldar skáldbóndans Páls Ólafssonar. Flest eru lögin ný af nálinni og meðal lagahöfunda eru Jón Ólafsson sem á 4 lög auk eins sem samið er með Tómasi Hermannssyni, Magnús Þór Sigmundsson á 2 lög, Hróðmar Ingi Sigurbjörnsson , Stefán Már Magnússon eiga síðan sitt lagið hver. Þá er aðeins ótalið lagið "Án þín" efir Hörð Torfason.

Miðað við í hvaða ljóðasjóð er leitað hafði maður fastlega búist við rómantískri ástarplötu sem ætti það jafnvel til að detta útí væmni annað slagið. Jú vissulega á hún sín rómantísku augnablik þó ekki séu þau mörg en góðu heilli finnst mér hún vera laus við verulega væmni, en sjálfsagt fer það eftir hverjum og einum hvernig menn vilja skilgreina þessi fyrirbæri. Eins og áður hefur komið fram var Felix söngvari Greifanna á upphafsárum þeirrar vinsælu sveitar, en ég verð að segja það að hann hefur aldrei heillaði mig sem söngvari og ég held að það sé ekki að fara að breytast mikið. Það hefur ekkert með það að gera hvort hann sé góður eða slæmur söngvari heldu frekar smekk á röddum. Felix er þokkalegur söngvari svo það sé á hreinu, ekki með mikla rödd en gerir ágætlega það sem hann gerir, en mér finnst stundum skorta karakter og ástríðu í röddina. Hann er frekar eins og maður sem getur ýmislegt og þess vegna sungið þegar á því þarf að halda, sem er hentugt t.d. í leikhúsi.

En svo ég snúi mér óskiptur að þessari nyju plötu piltsins, þá verð ég að nú að segja að hann getur verið býsna ánægður með útkomuna. Það er slatti af fínum lögum þarna og nokkur sem kannski eru ekki eins fín og skekkja heildarmyndina aðeins. Stemmningin er pínulítið út og suður, maður er dreginn úr ljúfsárum stemmum yfir í aðrar ómstríðari sem getur verið ágætt en mér finnst það laska heildarmyndina hér lítillega. Ég veit ekki alveg hvort hægt sé að kalla tónlistina vísnapopp... kannski bara íslenskt alþýðupopp með erlendum kryddblöndum... pínu rokk, smá latin áhrif ogsfrv.

Ef ég nefni þau lög sem mér finnst best heppnuð þá lyggur kannski beinast við að byrja á upphafslagi plötunnar "Vorljóð" en það er eftir Sveinbjörn Grétarsson Greifa, snotur poppsmíð hvar smekklegur gítarleikur Stefáns Más Magnússonar setur skemmtilegan svip á lagið. Stefán á síðan ákaflega fallegt lag úr allt annari átt "Að líta ásýnd þína" og upp í hugann kom dæmið um eplið og eikina, því Stefán er sonur Magnúsar Eiríkssonar. Magnús Þór Sigmundsson á fallegasta lagið á plötunni að mínu viti en hann hefur búið hinu sársaukafulla ljóði Páls "Það sem ég líð" óviðjananlega ljúfsáran búning með lagi sínu. Maður þarf að taka á honum stóra sína að bresta ekki í grát, ekki að það sé neitt slæmt að láta það eftir sér af og til. Ást Páls er ótrúlega einlæg og falleg:

Þessum hjartslætti, þessum tárum
þó vil ég skipta ei við neitt
og ekki kvíðanum svona sárum.
Hann sýnir það hvað ég ann þér heitt.

Felix skilar þessu lagi Magnúsar Þórs ákaflega vel frá sér og sneiðir hjá allri væmni eins og víðast hvar á plötunni, en þess ber þó að geta að ég hef kannski hærri væmnisstuðul en margir, sérstaklega eftir að ég varð ástfanginn. Magnús á síðan annað prýðilegt lag sem er "Hjá rúmi þínu". Titillagið er eftir Hróðmar Inga og er ef til vill þjóðlegasta lagið án þess að vera á skjön við annað hér... snoturt. Lagasmíðar Jóns Ólafssonar höfða kannski minnst til mín hér án þess þó að vera verulega slæmar og sumar þokkalegar eins og "Þér er að verða lífið leitt" og hið latinskotna "Ég skal kveða og kveða nóg" sem samið er með Tómasi Hermannssyni. Eitt besta lagið á plötunni er lag Harðar Torfasonar "Án þín" sem er titillag plötu er hann sendi frá sér 1972, en útkoman hér er á þann veginn að gæði lagsins fara verulega forgörðum þykir mér. Finnst tangóstemmningin ekki alveg vera að gera sig, en það er ekki það versta. Strax í annari hendingu ljóðsins " og dauðans svartnætti fyrir mig" stakk mig í eyru smáorðið og í byrjun hendingar, orð sem ég kannaðist ekki við frá útgáfu Harðar og verður risastórt hér. Þetta verður til þess að það þarf að "beygla" hendinguna svo hún hæfi nótunum og það kemur vandræðalega út þó því sé bjargað á besta hugsanlega hátt. Nú geri ég kannski ráð fyrir að ljóðið sé svona upphaflega og Hörður hafi tekið sér "skáldaleyfi", því varla hefur Felix ákveðið að bæta þessu smáorði inn að gamni sínu til að flækja málin. Persónulega finnst mér þetta og óþarft og það ekki breyta innihaldinu sé því sleppt, en hinnsvegar bæta hrynjandi ljóðsins. Þetta er ef til vill eitthvað sem truflar mig og engan annan. Annars eru ljóðin mis áhugaverð, en heit er ástin og dýrt er kveðið, stundum er þó eins og tónlistin sé aðeins á skjön við ljóðin en ekki þó þannig að til vansa sé.

Það eru síðan þeir Jón Ólafsson og Stefán Már Magnússon sem eru aðal hjálparkokkarnir í þessari þessari ástarljóðamatseld og ferst þeim það ágætlega úr hendi, (annað væri í fréttir færandi) látlaus spilamennska sem er alveg laus við sérstök tilþrif. Stefán spilar á gítar, bassa, sér um áslátt, trommur (sem reyndar er líka ásláttur) og munnhörpu. Jón spilar á píanó og hljómborð auk ásláttar, er upptökustjóri og sér um útsetningar sem eru misáhugaverðar og sumar lítið spennandi. Snorri Sigurðsson spilar á trompet og þær Jóhanna Vigdís og Valgerður Guðnadóttir syngja og radda.

Eins og áður segir skilar Felix sínu hlutverki ágætlega, en eins og ég minnist á hér að framan þá finnst mér hann ekki hafa heillandi söngrödd þó hann geri þetta ágætlega. Ég er þó nokkuð sáttur við þessa plötu og tel að þeir sem að henni standa geti vel við unað, en það vantar einhvern neista til að kveikja bál. Þeir sem síðan kunna að meta Felix sem söngvara fá eðlilega meira fyrir sinn snúð. Myndir á umbúðum eru síðan alveg á skjön við nafnið á plötunni... meira að segja íslenskar sumarnætur eru ekki svona bjartar og líklegra að myndin framan á plötunni sé tekin í hádeginu, en það ræður svo sem engum úrslitum hér.

*****  Frábær
****  Mjög góð
***  Nokkuð góð 
**  Sæmileg
*  Léleg