11.09.2017 20:37

Óbrotinn kristall

Páll Óskar

Kristalsplatan

Stjörnugjöf 7,5/10

 

Sennilega nær  tónlistarferill  Páls Óskars yfir 3 áratugi og þó hann sé vissulega þekktastur fyrir sitt danspopp, þá hefur hann víða komið við og má þar nefna jafnólík verkefni og Milljónamæringana, samstarf hans við hörpuleikarann Monicku Abendroth og hlutverk Frank Furter í Rocky Horror, hvar hann fór á kostum forðum 18 eða 19 ára gamall og nú er komið að því að endurtaka leikinn... og það er ekki víst að það klikki.

Ég get ekki gert að því að mér finnst Páll Óskar skemmtilegur drengur sem erfitt er að láta sér líka illa við. Hann er fábær söngvari  með gífurlega sterka útgeislun sem hæfir poppstjörnunni sem hann vissulega er. Hann gengst sannarlega upp í stjörnuhlutverkinu, mínus stjörnustælana en samt er hann bara venjulegur drengur á sama tíma og hann er sannarlega engum líkur. Hann býr yfir innri fegurð. Hann er jákvæður, hvetjandi og bjartsýnn í sinni textagerð og tónlist og þar af leiðandi góð fyrirmynd fyrir aðdáendur sína. Hann tekur sig ekki of alvarlega, en hann gerir sér grein fyrir ábyrgð sinni og axlar hana af stakri prýði. Þegar Palli tjáir sig um hin ýmsu málefni leggja ég og fleiri einatt við eyru, nema kannski helst þegar hann tjáir sig um eurovision, þá missir hann mig.

Tónlistin hans hefur nú kannski aldrei verið minn tebolli, þannig lagað, og stundum hefur mér fundist umbúðirnar á kostnað innihaldsins (kannski ekki ósvipað og í eurovision). Ég hef nú samt staðið mig að því að hrífast í laumi, þegar ég held að enginn viti af, og lítil hætta á að tapa kúlinu. Þessi músík er velheppnuð til síns brúks og það er dauður maður sem ekki dillar sér við Palladiskóið á einhverjum tímapunkti lífsins. Þess vegna nýtur hún sín væntanlega hvað best, hvar menn hyggjast iðka dansmennt og dill, og skiptir þá væntanlega litlu hvort það er í stofunni heima eða á diskótekum. Þó nær hún sennilega hvað mestum áhrifum í múgsefjuninni í margmenni diskóteksins.

Mér finnst hann kannski fulllítið hafa þróast í sinni tónsköpun og full fastur í sínu gamla fari, þó alltaf spretti nýjir angar hér og þar.  En þá kemur  kemur maður alltaf að þeirri rökréttu pælingu, hvort skynsamlegt sé að fokka eitthvað í vinningliðinu á meðan sigrar vinnast. Mér hefur stundum fundist Palli taka niður fyrir sig tónlistarlega og ég er sannfærður um að hann á mikið inni sem tónlistarmaður. Ég er alltaf í bjartsýni minni að bíða eftir „þungu“ rafplötunni frá drengnum, eitthvað í stíl við lokalagið á þessari, Walk away, sem er eftir Frosta Jónsson og BistroBoy. Sú plata yrði þá á kostnað danspoppsins. Áðurnefnt Walk away er með betri lögum hér og svo er ég líka skotinn í ballöðunni fallegu, Ég elska þig til baka eftir Bjarka Hallbergsson við texta Palla. Hið pínu Röykksopp lega „Meistarinn“ hittir í mark og hér er gert góðlátlegt grín að eurovision viðhorfi Íslendinga í hinu skemmtilega, „Vinnum þetta fyrirfram“ við texta Palla og Braga Valdimars Skúlasonar.  „Ást sem endist“  er líka að heilla þessa dagana og hefur fengið mig til að þeytast hér um vistarverur, jafnvel bömpa.

Hér eru ekki verulega feilsporin stigin en lögin eru misáhugaverð eins og gengur. Helsta gæfa Palla fyrir utan óumdeilanlega hæfileika eru góðir samstarfsmenn og því er þannig farið hér. Í lagasmíðum og undirleik eru ekki  minnst áberandi þeir Bjarki Hallbergsson og Jakob Reynir  Jakobsson. Drengir sem vita uppá sína 10 hvernig á að búa til tölvudanspopp. Palli er afkastamestur í textagerðinni auk þess að koma að lagasmíðum og í textum er hann vel frambærilegur og hefur tekið miklum framförum. Grunnstefið í textum Palla er kannski sú að ástin sigri allt og við getum það sem við ætlum okkur í lífinu, svo framarlega að við látum ekki nokkurn lifandi mann telja okkur trú um annað og fylgjum settu marki.

Umbúðirnar, sem eru í anda Palla, voru handföndraðar, en Palli  ásamt vinum og kunningjum, föndruðu 2000 diska og 1000 vinylplötur. Þeim áhugasömustu bauðst að kaupa plötuna í forsölu og hugðist Palli heimsækja þá og afhenda plötur og diska. Þegar 1000 plötur höfðu verið seldar í forsölu var ákveðið að fleiri heimili yrðu ekki heimsótt, enda hefði drengurinn þá ekki gert annað.

Palli er baráttumaður og sigurvegari í lífinu. Hann boðar ást og frið og hvernig í ósköpunum ætti maður einhverjum að mislíka það.  Hann má vera sáttur við þessa afurð sína og ég er 100% viss um að aðdáendurnir eru það líka. Mér leiðist ekki við að hlusta á þessa plötu og ef til vill er þetta hans besta til þessa, en hann má alveg fara að líta til annara átta.

06.07.2017 21:14

Öspin ilmar

Ösp Eldjárn – Tales from a poplar tree - 2017

8/10

 

Það eru kannski einhverjir sem kannast við Ösp Eldjárn úr bluegrass sveitinni Brother Grass sem sent hefur frá sér tvær plötur, en þar var einnig innanborðs Örn bróðir hennar ásamt öðru góðu fólki. Þessi hæfileikaríka stúlkan kemur af Svarfdælsku listafólki og henni kippir sannarlega í kynið. Móðir hennar er söngkonan Kristjana Arngrímsdóttir og faðir Kristján Hjartarson.  Einhverjir hefðu þegar hér er komið sögu farið að minnast á eplið og eikina, en ég læt mér nægja að tala um Ösp.

 

Hún hefur frá 2011 búið í London þar sem hún stundar tónlistarnám og hefur jafnframt unnið við tónlist. Um það leiti sem hún flutti út hóf hún að semja tónlist og texta og nú, um 6 árum seinna lítur svo dagsins ljós hennar fyrsta sólóplata, Tales from a poplar tree, sem ef til vill mætti þýða sem, Sagnir af öspinni. Platan er tekin upp í Cafe Music Studios í London og  upptökustjóri var Cherif Hashizume.

 

Ösp getur sannarlega verið sátt með þennan frumburð sinn, því hér er víða vel gert, bæði í lögum og ljóði. Tónlistin þjóðlagaskotin og það sem ekki er hvað síst svo heillandi hér er þessi dásamlega fallega melankólía sem þræðir sig í gegnum plötuna. Ljúfsárt, er mantran hér og hún gengur fullkomnlega upp. Þetta er ekki plata fyrir alla frekar en aðrar plötur og er ég hræddur um að sumir sem ég þekki þætti þessi tónlist full aðgerðarlítil og afslöppuð og sakni þessi að fá ekki hressilegt uppbrot inn á milli.

Mér þótti þetta full einsleitt í byrjun og var ekki alveg að kaupa þessa yfirveguðu ró og saknaði ásláttar. Fann þó fljótt að þarna var margt gott sem kallaði á frekari hlustanir og smám saman er ég gaf henni séns, læddist platan inn og tók sér bólfestu í höfðinu og ég lærði að elska þessi notalegheit. Það er ekki síst þessi dásamlega fallega rödd sem kallar til frekari samfunda og þegar við bætast þroskaðar lagasmíðar, og svona líka vel futtar, er ekki að sökum að spyrja. En platan krefst þess að maður gíri sig niður, klæði sig úr stresskápu hins daglega lífs og lifi sig inn í notalegt flæðið og gefi sig fallegri tónlistinni á vald. Þeir sem leggja  það á sig gætu átta von á að verða ríkulega verðlaunaðir, það er að segja þeir sem ekki tapa þolinmæðinni. Stór hlutim fólks í dag hefur nefnilega ekki þolinmæði eða tíma til að setjast niður og hlusta á heila plötu.

 

Ösp telur Svarfaðardal og London ólíka staði og maður á vissulega ekki erfitt með að trúa því. Það geti verið erfitt að vera með hjartað á tveimur stöðum og viðfangsefni plötunnar er meðal annars heimþrá og rótleysi ferðalangsins, ásamt sögum af mannlegum átökum og ástinni í öllum sínum fjölbreytileika.

 

Platan hefst á fallegu lagi við eitt af ástarljóðum Páls Ólafssonar,  Ástarnetið. Lagið læðist af stað með ljúfu píanóinu og síðan kemur sellóið inn til stuðnings og fallegur söngurinn kórónar síðan þessa snotru smíð. Annar mikill höfðingi, Davíð Stefánsson, á ljóðið í Klettabrúður, sem er ekki síðra lag og maður á auðvelt með að sjá fyrir sér hrikalega íslenska kletta hvar burnirótin grær. Lagið byrjar líkt og gamalt íslenskt sönglag, píanóið sér um meginstefið en einmannalegur  gítar og ýmislegt dúllerí í bakgrunninum sveipar skemmtilegri dulúð á lagið. Linda Guðmundsdóttir á svo textann í hinu stórfína Sól í sól. Í Tree without a root tekst Ösp á við heimþrána og rótleysið og gítarinn hjá Erni þræðir síðan ljúfsáran söknuðinn í lagið. Dramatísk, dimm og þjóðleg er byrjunin á vögguvísunni Neverland og mér finnst þetta mögnuð smíð, en sennilega hefði hún verið enn áhrifaríkari á íslensku. Skemmtilegt er myndbandið við Travelling man sem finna má á youtube, en það sýnir foreldra stúlkunnar fyrir margt löngu á ferðalagi uppi á öræfum. Lagið er auðvitað skínandi gott og viðeigandi endir á góðri plötu. Já hér er mikið af góðum lögum, hlaðin af ljúfsárum sjarma, hlýju og manneskjulegheitum.

 

Það er mikið af góðu fólki sem kemur að gerð þessarar plötu og það er góð samvinna sem ekki hvað síst skapar þetta góða verk. Það er ekki alltaf eitthvað sjálfgefið að það takist að skapa sannfærandi hljóðheim þegar gefa skal út tónlist sem búin er að vera gerjast í huga höfundar. Þessu fólki tekst það og ávalt er alltaf heillandi þegar fólk fer sparlega með hljóðfærin sín, en nær að heilla með hógværðinni. Lögin fá að anda og hver smáhljóð í hljóðmyndinni skiptir máli.

 

Örn bróðir hennar spilar á gítar auk þess að útsetja strengi. Helga Ragnarsdóttir spilar á píanó, hljómborð, harmonium og gítar. Samuel Pegg spilar á bassa, Valeria Rosso á fiðlu, Stefan Knapik á celló, Jez Houghton á franskt horn. Marit Rokeberg bakraddar og svo sér upptökustjórinn Cherif um electronikina sem skiptir sannarlega máli í hljóðmyndinn. Platan hljómar vel og yfir engu að kvarta þar.

 

Sjálf syngur Ösp og spilar auk þess á gítar og semur lög og texta, fyri utan þá er áður er getið. Allt leikur þetta í höndunum á henni og hún er frábær söngkona með heillandi rödd. Hún líkist móður sinni á köflum og þar er ekki leiðum að líkjast. Þegar Sól í sól byrjaði fannst mér engu líkara en Kristjana sjálf væri mætt.

 

Hún tekur þann pól í hæðina að syngja á ísl/ensku, 4 lög á íslensku og restin á ensku. Hún er meira sannfærandi á íslenskunni og maður tengir meira við hana. Hreimurinn kemur alltaf upp um íslendinginn. Það er þó alls ekkert til baga hér þannig lagað, því hér er allt gert með svo fallegri útgeislun og virðingu fyrir viðfangsefninu.

 

Plötuna er hægt að kaupa á bæði á vinyl og disk. Auk þess er hægt að kaupa aspartréskífur úr Svarfaðardal með niðurhalskóða fyrir þá sem vilja plötuna rafrænt. Skemmtilegt.

 

Þetta er yndisleg plata og hún vekur sömu velíðan og lífsfyllingu eins og þegar ég geng um fallega gróðursæla bæinn minn eftir rigningu og asparilmurinn fyllir vit mín og ég hugsa... lífið er gott.

 

Bestu lög: Ástarnetið, Travelling man, Neverland og Sisters of the valley.

27.06.2017 22:31

Willie Nelson God´s problem child

Willie Nelson – God´s probmlem child - 2017

8/10

Í gegnum tíðina hef ég ekki mikið lagt mig eftir tónlistinni hans Willie Nelson og hef fram að þessu ekki talið mig til sérstakra aðdáenda hans. Eins og mörg önnur stórmenni rokksögunnar já, og minni spámenn, hefur hann þó með einum eða öðrum hætti verið hluti af „sándtrakki“ lífs míns, þó það væri ekki nema út af On the road again og Crazy (sem Patcy Cline fékk heiðurinn af að gera vinsælt). Hef þó af og til keypt plötur hans, en oftast fer tvöföld safnplata í spilarann. Ég átti nefnilega framan af í stökustu vandræðum með að kunna við þessa skrítnu rödd sem blessaður maðurinn hafði og hefur enn. Enginn í heiminum syngur eins og hinn grasreykjandi Willie, það er á hreinu.

 

Ég er fyrir löngu búinn að taka þessa rödd í sátt, því minna er bara stundum meira. Hún er svo dásamlega laus við tilgerð og sýndarmennsku, en full af hlýju og látlausri einlægni. Aldrei hvarflaði  þó að mér að 84 ára gamall væri hann ennþá að syngja og röddin heldur ennþá á þessari sextugustu og fyrstu stúdíóplötu kallsins. Gárungarnir segja að Willie hafi aldrei haft neina rödd, því sé ekkert að missa.

 

Það er erfitt annað en að láta sér þykja vænt um Willie, því hann er skemmtilegur karakter sem er laus við stjörnustæla og einn óstjörnulegasti listamaður samtímans með sinn nælonstrengjaða Trygger sem er einn ljótasti gítar sem ég hef séð. En kallinn kann að spila og mér finnst hann ákaflega vanmetinn sem gítarleikari.

 

Hafi ég ekki verið aðdáandi kallsins þá er ég orðinn það eftir þessa plötu. God´s promblem child er nefnilega alveg stórgóð plata og sú besta sem ég hef heyrt frá kallinum. Söngurinn er sannarlega ekki eins og hjá 84 ára gömlum manni (nema hún hafi alltaf verið það). Hér finnst mér einhvernveginn allt ganga upp. Lögin góð og spilamennskan algjörlega við hæfi og það er ekkert klisjulegt við kántríið hans Willie og félaga. Flest lögin eru eftir Willie og uptökustjórann Buddy Cannon en það má til gamans geta að háöldruð móðir Buddys, Lyndel Rhodes á lagið sem byrjar plötuna, Little house on the hill.

 

Stemmningin notaleg og ákaflega afslöppuð þó aðeins sé hleypt á skeið inn á milli, eins og t.d. í hinu bráðskemmtilega Still not dead, hvar hann gerir grín af ótímabærum andlátsfregnum af sér á internetinu. Ég er viss um að þessi slagari á eftir að lifa kallinn og einhvern tímann hefði hann slegið í gegn. Gamli fenjarefurinn Tony Joe White á titillagið og þar líta við auk hans, Jamey  Johnson og sjálfur Leon Russel, en þetta mun vera eitt það síðasta sem hann gerði á tónlistarsviðinu áður en hann yfirgaf jarðvistina. Típískur fenjablús að hætti Tony Joe og klárlega eitt sterkast lagið hér og flutningurinn dásamlegur. Merle Haggart er minnst í lokalaginu He won´t ever be gone og ef til vill mætti heimfæra þessar línur úr textanum á Willie sjálfan: “Some are so mutch larger than life/ You can´t believe thay could pass away“.  

 

Hér er líka boðið uppá ljúfsára rómantík en alltaf er framsetning smekkleg, látlaus, einlæg og laus við væmni. Hann vottar tilverunni virðingu sína, sáttur í eigin skinni, en farinn að skynja að það er liðið á haustið og dauðinn kannski farinn að brýna ljáinn handan við hornið. Hann er þó ekkert að fara að deyja þó hann hverfi úr þessari vist. Góð tónlist lifir höfunda sína, líka þá hógværu og hávaðalausu. Það er æðilangt síðan ég hef hlustað jafnmikið á kántrýplötu eins og þessa, og ég er bæði búinn að fá mér hana á vinyl og cd. Hvort það segir meira um mig en plötuna skal ósagt látið.

 

Bestu lög: God´s problem Child, Still not dead og Old timer

25.06.2017 20:07

Deep Purple - InFinite

Deep Purple – Infinity – 2017

7,5/10

 

Á næsta ári fagnar Deep Purple 50 ára útgáfu afmæli. Já, það var 1968 sem þeir sendu frá sér Shades of Deep Purple og ótrúleg saga einnar bestu rokksveitar Breta hófst, og það sér ekki enn fyrir endann á því ævintýri. Þeir hafa selt yfir 120 miljón platna og þessi plata er sú 20. í röð stúdíóplatna og fjórða í röðinni með þessum mannskap sem lengst hefur starfað saman undir Purple nafninu. Purple var fyrsta ástin mín í rokkinu og kassettan Made in Japan var spiluð fermingarárið mitt þangað til hún gaf upp öndina. Betri tónleikaplötu hef ég ekki heyrt og efast um að eiga eftir að heyra og það var ekki amarlegt að fá að kynnast henni á þessum miklu mótunarárum sem unglings árin eru. Ekki var heldur leiðinlegt að hafa Zeppelin og Sabbath þarna samhliða til að kynda undir rokkáhuganum.

 

Segja má með sanni að að sveitin hafi gengið í gegnum gallsúrt og sætt í gegnum tíðina. Unnið stóra rokk sigra en einnig átt sín niðurlægingartímabil. Lágpunkturinn er væntanlega platan Slaves and masters frá 1990, hvar hinn slappi Joe Lynn Turner er tekinn við hljóðnemanum. Platan hljómar eins og léleg Rainbow plata og Purple nafninu var lítill greiði gerður með henni og ég er viss um að þeir vilja flestir gleyma henni sem að komu, nema þá Joe Lynn sem telur hana meistaraverk.

 

Þeir hafa alltaf risið upp úr sínum lægðum, og undanfarin ár hafa þeir siglt lygnan sjó og þrátt fyrir þessa miklu arflegð  sem þeir gætu hæglega lifað á, þá eru þeir enn að búa til músík og segjast enn hafa gaman af því. Tveir þeirra komnir yfir sjötugt, tveir að detta í sjötugt og svo unglingurinn Morse, sextíu og tveggja.

 

Sjaldan eru fordómar til fagnaðar. Ég get alveg játað að mér leist ekkert sérstaklega vel á gripinn í fyrstu atrennu, og lét það álit í ljós, en það átti nú eftir að breytast við frekari hlustanir. Þar sem plötusala hefur dregist svo verulega saman eins og raun ber vitni og Purple ekki heitasta bandið á markaðinum, þá gefur það þeim frjálsari hendur í tónlistarsköpun að þurfa ekki að gefa út tónlist til að selja í bílförmum. Engin pressa og þeir gera bara það sem þeim hentar og þá langar til.

 

Þannig er þessi plata. Þeir eru afslappaðir og það skín í gegn að þeir hafa notið sín við gerð plötunnar því spilagleðin leynir sér ekki.  Frábær hljóðfæraleikurinn eins og maður er vanur úr þessari átt. Það má segja að nýjasti (15 ár) meðlimur sveitarinnar, Don Airey nánast steli senunni. Hann fer víða á kostum á Hammondinn svo unun er á að hlíða. Platan er nefnilega mjög orgeldrifin og sver sig þess vegna mikið í gullöld sveitarinnar á 8. áratugnum. Morse góður á gítarinn að venju og tónninn blúsaðri en oft áður, og þeir félagar hafa gott rými til að njóta sín til fullnustu og eiga sennilega hvað stærstan þátt í að skapa hin eina sanna Purple hljóm hér. Paice greinilega búinn að jafna sig eftir vægt heilablóðfall sem hann fékk fyrir um ári síðan og ekki þarf að fjölyrða um Gloverinn, eitt flottasta rhytmaparið í rokksögunni, þjakað af reynslu kann ekkert annað en að standa sig með prýði. Gillan öskrin frægu heyra þó sögunni til, enda karlinn á sjötugasta og öðru aldursári, en hann kemst samt mjög vel frá sínu hér og er enn heillandi.

 

Ef til vill er þetta heilsteyptasta Purple platan lengi, ja allavegana af þeim fjórum á þessari öld og sú besta í mjög langan tíma þó engan veginn sé hér neitt meistaraverk á ferðinni.  Af þessum 20 súdíóplötum lenti hún þó væntanlega á topp 10. Góð spilamennskan lyftir henni  ekki hvað síst yfir meðallagið og þó þeir ríði ekki endilega spikfeitum hesti frá  lagasmíðum eru mörg laganna vel frambærileg og sum góð eins og t.d „All I got is you“  sem óhætt er að setja í klassísku Purple deildina. Þar tekur Airey frábært minimoog solo og árin með Colosseum 2 koma upp í hugann, og Morse tekur síðan við með ákaflega smekklegt gítarsóló. Jon Lord hataði synta og það meðal annrs skilur á mlli hans og Aire, sem mér finnst  ekki síðri spilari. Típískur Purple rokkari, Time for Bedlam, byrjar plötuna , Hip boots og One night in Vegas sverja sig í blúsrokkið og það siðara jafnvel með smá funk grúvi. Progg áhrifin leyna sér ekki í hinu tæplega 6 mínútna The Surprising sem er með þeim betri hérna. Johnny´s Band er kannski léttvægur rokkari en Purple nær að gera hann áheyrilegan sem og lokalagið sem er eitt af kunnari lögum Doors, Roadhouse Blues. Vandmeðfarið lag sem þeir ná að endurgera á sómasamlegan hátt.

 

Það hefur aldrei verið neinn Bob Dylan „wannabe“ í Purple og þeir ekki þekktir fyrir að vera neitt sérstakir orðasmiðir, enda hefur maður ekki verið að gera neinar kröfur um að dýrt sé kveðið í klassíska rokkinu. Þetta er þó ekki verra en oft áður og ekkert sem maður lætur trufla sig.

 

Upptökustjórinn er hinn gamalreyndi  Bob Ezrin og er þetta önnur platan í röð sem hann er upptökustjóri á. Mjög gott og dynamískt sándið á plötunni, en jafnast þó ekki á við best hljómandi Purple plöturnar á 8. áratugnum.

 

Ég myndi hiklaust segja að þessi plata sé mun betri en maður getur átt von á frá þessum öldnu stríðshrossum klassíska rokksins sem brátt verða flestir dottnir á áttræðisaldurinn. Platan hljómar ekki eins og gamlir karlar hafi komið saman til að reyna að endurvekja forna dýrðardaga. Þeir verða aldrei endurvaktir hjá neinum. Hún er þeim þó til sóma og ef þetta verður þeirra síðasti ópus þá er vel skilið við, ennþá skapand, vel spilandi og skemmtilegir.

 

PS...Purple voru alltaf skemmtilegri en Zeppelin.

25.05.2017 19:01

Dimma með sína bestu

Dimma – Eldraunir - 2017

9/10

Loksins kemur ný stúdíóplata frá hinni 13 ára gömlu Dimmu og er hún sú 5. í röðinni. Auk þess hafa þeir sent frá sér 5 tónleikaplötur og tvær þeirra í púkki með rokkkóngnum Bubba Morthens. Sennilega hefur engin íslensk hljómsveit verið jafn dugleg að senda frá sér tónleikaefni og er það vel, því þeir eru frábær tónleikasveit. Sveitin tók stakkaskiptum 2011 með tilkomu þeirra Stebba Jak og Bigga trommara og í kjölfarið fara þeir að syngja á íslensku. Síðan þá hefur allt verið uppávið og ævintýri líkast og stór hluti þjóðarinnar tekið ástfóstri við þessa sómapilta og þeirra gæðarokk.

                                       

Eldraunir er í raun síðasti hluti af þríleik sem tengist lauslega og hófst með útgáfu plötunnar Myrkraverk árið 2012 en þar var yrkisefnið öll þau mannanna verk sem framin eru í myrkrinu og skuggahliðum mannlífsins. Á Vélráð, sem kom út 2014, ræddi um þá klæki sem mannfólkið notar til þess að beygja náungann undir sinn vilja og ná yfirhöndinni og völdum í samskiptum sín á milli. Eldraunir er svo um erfiðleikana sem við mætum hvert og eitt í lífinu á meðan við berjumst áfram til að vinna okkur brautargengi í köldum og hörðum heimi.

 

Já, þessir strákar láta sig málin varða og textar þeirra eru vafalaust hluti af því að fólk tengir og þegar það fer svo saman við frábært Dimmurokkið er kominn heillandi galdur. Þetta er ekkert flókin músík, bara klassískt melódískt þungarokk, en flutt með heitu rokkhjarta og dragsíðum pung. Það gerir gæfumuninn og þessvegna hljómar þetta ekki þreytt og gamaldags. Eldraunir er þyngsta og harðasta plata þeirra til þessa og óhætt að segja að hér sé boðið uppá grjótharðan metal, með myrku yfirbragði, en samt ekki á kostnað melódíunnar. Ég held ég geti fullyrt að þetta er þeirra besta plata til þessa og hafa hinar þó ekki verið neitt slor.

 

Ég er alltaf að eignast ný og ný uppáhaldslög og ef fram fer sem horfir fá þau öll þann sess. Þannig er það með góðar plötur, en hún hljómar best sem heild. Textarnir sem Ingó á flesta, vekja til umhugsunar og eru hörkugóðir margir og tónlistin vekur upp notalegar, stundum gleymdar tilfinningar og bæði gæsahúð og rykkorn í auga hafa gert vart við sig. Kannski er maður að verða gamall og meir og farinn að láta rokkið bera sig ofurliði.

 

Upphafslagið, „Villimey“ grípur mann strax og rokkarinn hans Stebba í kjölfarið, „Í auga stormsins“ neglir mann fastan þannig að það er ekki aftur snúið. Hið pínu Acceptlega, Svörtu nóturnar er að heilla mig mig núna:

 

Ég hef gengið grýttan veg

Gamlan drösul minn ég dreg

Ferðin löng og feiknarleg

færði vetrarmyrkur.

 

Hinn þétti og melódíski „feelgood“ rokkari, Bergmál, hlítur að grípa hvert rokkhjarta, geggjað sóló hjá Ingó og kórinn flottur og ég heyri fyrir mér troðfullann Græna Hattinn taka kórinn á tónleikum þegar allir eru orðnir kunnugir laginu.

 

Illgresi er frábær keyrslurokkari með skemmtilegu uppbroti í sólókaflanum. Tvær hörkuflottar ballöður prýða plötuna. Stebbi Jak, á „Mín kald ást“ og naut í því aðstoðar Stefáns Mána við textagerðina, en þeir eiga einnig saman textann í „Í auga stormsins“. Ingó og Silli eiga síðan hið dimma lokalag, „Rökkur“ sem er mögnuð ballaða og viðeigandi endir á frábærri plötu.

 

Um spilamennskuna þarf ekki að fjölyrða frekar en venjulega. Ingó hefur ekki í annan tíma framreitt glæsilegri gítarsólo eða reffilegri riff, Silli og Biggi þéttari en allt sem þétt er og Stefán sjálfum sér líkur í hlutverki besta rokksöngvara landsins. Sándið er frábært og þessi aukni þungi og harka fer þeim ákaflega vel. Þeir hafa greinilega mætt vel undirbúnir í súdíóið og í samvinnu við Harald V Sveinbjörnsson, sem einnig spilar á píanó, hljómborð og sér um strengi auk þess að útsetja með Dimmu, tekst þeim að láta þetta hljóma dásamlega og krafturinn skilar sér fyllilega. Það er nefnilega ekki alltaf sem það tekst í stúdíóum, hversu góð sem þau eru.

Umbúðirnar eru til fyrirmyndar eins og annað hér og á Ólöf Erla Einarsdóttir heiðurinn af þeim.

 

Nú er Dimma að safna á Karolina Fund fyrir útgáfu á þessum þríleik ( Myrkraverk, Vélráð og Eldraunir) á vinyl og ég hvet fólk til að lita á það og leggja því góða máli lið.

 

Frábær plata frá einni okkar bestu rokksveit og þeirra besta til þessa.

09.04.2017 18:29

Fagrir fiskar

Jón Ólafsson – Fiskar - 2017

9/10

Jón hefur lengi verið í hópi okkar bestu tónlistarmanna og skiptir þá engu hvort rætt er um lagahöfund, hljóðfæraleikara eða útsetjara. Veit samt ekki hvort fólk geri sér almennt grein fyrir hvað hann hefur gert mikið af flottum lögum í gegnum tíðina því það eru ekki lætin og athyglisþörfin sem eru að þjaka piltinn. Tónlistin hans er oftar en ekki hógvær og hlý og lætur oft lítið yfir sér, en segir þeim mun meira, umfaðmar og vekur von.

 

Fyrsta sólóplatan kom 2004 og svo kom Hagamelur 2007 þegar landinn var á hátindinum og um það bil að sigra heiminn. Lög hans hafa þó komið út með ýmsum listamönnum í millitíðinni og að sjálfsögðu með Nýdönsk. 2008 kom platan, Ferð án fyrirheits út hjá Sögum, en þar átti Jón 8 af 12 lögum plötunnar á móti 4 Sigurðar Bjólu, við ljóð Steins Steinars. Það fór ákaflega lítið fyrir þessari plötu sem var synd, en hún var sungin af ekki ómerkara fólki en KK, Ellenu, Hildi Völu, Þorsteini Guðmunds og Svavari Knúti.  Tónlistin á henni var frumflutt á Listahátíð 2008. Það er vert að vera ekkert að  rugla þeirri plötu við, Heimurinn og ég sem kom 10 árum áður, en þar átti Jón 2 lög við ljóð Steins og meðal annars hið frábæra Passíusálmur 51 sem Ellen gerði góð skil og er tvímælalaust í hópi hans bestu laga. Fyrst við erum farinn að tala um Stein, má geta þess að tvö lög voru svo við texta hans á fyrstu sólóplötunni.

 

En tölum um Fiska. Platan ber hæfileikum Jóns ákaflega fagurt vitni, og maður skilur hugtakið „less is more“ ákaflega vel þegar hlustað er á gripinn. Minna er stundum meira og það er einstæður hæfileiki að geta komið hlutunum frá sér á svona einfaldan og fallegan hátt að ekkert tapast, hvorki í tónum né texta.  Allt sem máli skiptir er sagt og ekkert verið að flækja hlutina í einhverju óþarfa útflúri og eflaust er leitun að skilmerkari tónlist. Það má kannski segja að Jóni beri einatt gæfu til að sníða sér stakk eftir vexti, þar sem hann er enginn stórsöngvari hentar honum einkar vel svona lágstemmt og einfalt tónmál. Þó Jón sé ekki stórsöngvari í þeim skilningi, þá er hann góður sönvari því hann þekkir mætavel sín takmörk og sú þekking nýtist honum vel í tónsköpuninni... með fallega og hlýja rödd sem gott er á að hlýða.

 

Já, þannig er þetta á Fiskum og til að gera hlutina ennþá... ja, kvað getur maður sagt, lífrænni og meira orginal kannski, þá blandaði Jón demo upptökunum við eiginlegar plötuupptökur og t.d. eru flest píanó og hljómborðs sóló frá demóupptökunum. Og eins og Jón sagði sjálfur frá... oft fundist eitthvað glatast í ferlinu frá demóupptöku til hins eiginlega upptökuferlis. Oft einhverjir galdrar sem gerast þegar frumsköpun er í gangi og pressan engin. Margir vinnutextar voru látnir halda sér þó mjög stuttir væru þar sem þeir komu kjarna málsins til skila og því mikilvægari en eitthvað orðaflúr um hreinar tilfinningar.

Það er nefnilega enginn vandi að flækja hlutina, en það getur verið fjandanum flóknara að einfalda þá og ekki á færi hvers sem er... að greina kjarnann frá hisminu.

 

Það er stór hluti af galdrinum hér, að Jón er svo góður í þessari greiningu og allt gengur upp og útkoman er dásamleg fegurð, hrein og tær. Þó plata þessi beri sterk höfundareinkenni þá er hún ekkert endilega svo lík hinum sólóplötunum. Hún er lágstemmdari ef eitthvað er og áhrif raftónlistar gætir hér og er það vel. Ákaflega vel heppnað samstarf Jóns og raf snillingsins, Futuregraphers á plötunni, Eitt frá 2015, er áhugafólki um góða rafmúsík væntanlega enn í fersku minni og áhrif þeirrar vinnu hefur skilað sér á Fiska.

 

Hér koma lögin og nudda sig upp við mann eins og mjúkur köttur sem maður freistast ósjálfrátt til að taka í fangið og strjúka uns hann fer að mala notalega í kjöltunni. Hlustandinn er ekki krafinn um neitt nema að  halla sér aftur og njóta og verðlaunin eru ríkuleg... friður og vellíðan í sálinni því lögin eru full af dásamlegu andrými. Þó einfaldleikinn sé í fyrirrúmi hér er aldrei neitt ódýrt í boði, tónmyndin er skýr og hver tónn skiptir máli og engu ofaukið.

 

Stuttar draumkenndar píanóstemmur brjóta plötuna skemmtilega upp á tveimur stöðum og mikið óskaplegar er Flæðarmál dásamleg smíð þó stutt sé. Það er einhver óræður John Grant fílingur í hinu fallega upphafslagi, Gangur lífsins við texta Hallgríms Helgasonar sem tileinkaður er Þorvaldi heitnum Þorsteinssyni. Annars á Jón alla textana nem þann síðasta sem Stefán Máni á. Þetta hefur því snúist við frá fyrstu sólóplötunni er Jón átti bara einn texta. Þeir eru eins og áður segir orðfáir margir, einlægir og hlýjir og fjalla um tilfinningar, rómantík, langanir og þrár, en aldrei verða þeir væmnir. Það er líka erfitt að vera einlægur og væminn í senn, sannar tilfinningar eru aldrei væmnar. Guðmundur Andri Thorsson sá svo um yfirlestur texta.

 

Meðreiðarsveinar og meyjar á plötunni eru Bassi Ólafs á trommur auk þess að sjá um hljóðblöndun með Jóni, Andri Ólafsson, Róbert Örn Hjálmtýrsson og Ingi Skúlason sjá um bassaleik, Gummi Pé og Stefán Hjörleifsson spila á gítar og Bryndís Halla Gylfadóttir spilar á selló í tveimur lögum.  Þessi góði hópur veit til hvers af honum er ætlast og framlag hans er til fyrirmyndar, og Jón sjálfur veit hvað til hans friðar tilheyrir og gerir ákaflega vel hér. Hljómurinn á plötunni er mjög góður og vel við hæfi og umbúðirnar til fyrirmyndar þó ég hefði sleppt þessum hvíta kanti utan um fyrir minn smekk.

 

Mér finnst þetta dásamleg plata, fallegt skjól í hretviðrum lífsins sem og á ljúfum góðviðrisdögum og hún minnir mann á hvað skiptir máli í lífinu. Hún er stutt, rétt skríður yfir hálftímann og það er einhvern veginn í stíl við allt annað hér... hún er nefnilega akkúrat mátulega löng. Hvers virði er það að eignast allann heiminn ef við þurfum sífellt að flækja alla hluti og getum ekki greint kjarnann frá hisminu?

 

Þessvegna eru tónlistarmenn eins og Jón Ólafsson svo mikilvægir og ég vil enda þetta á lagaheiti 2. lags annarar sólóplötu Jóns... takk, takk, takk... fyrir þína bestu plötu.

 

Bestu lög:  Gangur lífsins, Þrá eftir þér, Flæðarmál, Ég græt það og Þegar þú finnur til.

07.03.2017 21:02

Á brúninni

Röskun - Á brúninni

9/10

 

Sú dásamlega tónlist sem þungarokkið er, hefur alltaf verið eitt af óhreinu börnunum hennar Evu þegar að útvarpsspilun kemur og þá breytir litlu velgengni sveita eins og Skálmaldar og Dimmu.

 

Þó vissulega væri gott fyrir rokkarana að fá inni á útvarpsstöðvum hvað kynningu varðar, þá hafa þeir aldrei  látið „vertu úti vinur“ viðhorfið á sig fá, og fara ekki að taka upp á því héðan af. Góð tónlist ratar alltaf á endanum til þeirra sem vilja njóta og þurfa á að halda, þó vissulega væri hægt að stækka þann hóp ef hún heyrðist á öldum ljósvakans.

 

Nýlega kom út platan Á brúninni, með Akureyrsku þungarokksveitinni Röskun, og er það þeirra fyrsta plata. Platan er búin að vera ein þrjú ár í smíðum því strákarnir ákváðu að vanda verulega til verka. Röskun skipa þeir Ágúst Örn Pálsson sem spilar á gítar og syngur, Heiðar Brynjarsson lemur húðir af miklum móð, Magnús Hilmar Felixsson plokkar bassann og sér um hreina sönginn og síðast en ekki síst hann Þorlákur Lyngmo sem spilar á gítar og syngur. Þessir drengir eru flestir góðkunningjar þungarokkssenunnar  á  Akureyri og ákváðu á sínum tíma, eins og þeir segja.. „stofna enn eitt helvítis bandið“. Magnús kemur þó úr aðeins annari átt, en hann er klassískt menntaður. Allir eru þeir vinnandi menn sem komnir eru með fjölskyldur, en rokkskrímslið lætur ekki að sér hæða og kallar menn til leiks þegar því hentar.

 

Í þetta skiptið skildi talað frá hjartanu og sungið á íslensku um eitthvað sem skipti þá máli. Hér er sungið um geðveiki, eitthvað sem allir meðlimir sveitarinnar hafa kynnst af eigin raun á einn eða annan hátt, og ætlunin að vekja athygli á því hve hættulegt þunglyndi og alvarlegir geðsjúkdómar geta verið og grafið undan lífi fólks. Alveg hreint frábær leið til þess að opna á þarfa umræðu um þessi mál verð ég að segja. Þetta er því consept plata sem segir sögu manns í gegnum geðveiki og það er okkar hlustendanna að túlka textana. Þeir eru margir stórfínir og vekja til umhugsunar um mikilvæg mál. Geðveiki er nefnilega dauðans alvara. Frábært og töff að syngja á íslensku og það er aldrei ofmetið né fullþakkað fyrir.

 

Það er skemmst frá því að segja að þetta er alveg frábær plata hjá stákunum og klárlega í hópi flottustu þungarokkplatna sem komið hafa út hérlendis. Það er mjög greinilegt að hér er nostrað við hlutina og að þeir hafa gefið sér góðan tíma í verkið. Áhrif koma héðan og þaðan, bæði frá eldra þungarokki og svo nýrri sveitum eins og Shadows Fall, Killswitch Engage og hvað þær nú heita allar sem blanda saman hreinum söng og öskrum. Jafnvel má heyra áhrif frá forníslenskum fimmundarsöng. Annars heyri ég aðallega bara Röskun hér og þeir þurfa sannarlega engar hækjur sér til framdráttar. Ferskir en á sama tíma vel kunnir hefðinni og það er nefnilega eitt af því frábæra við þessa plötu.

 

Allt er hér morandi í flottum melódíum í bland við geggjuð gítarriff, spilamenskan óaðfinnanleg  og gaman að heyra þessi flottu twinguitar sóló af og til sem leiða mann til eldri tíma er Thin Lizzy og Helloween riðu um héruð. Krafturinn gífurlegur og skilar sér fullkomnlega og sándið á plötunni er frábært, en Ágúst er upptökustjóri og nýtur auk þess aðstoðar Hauks Pálmasonar. Lögin ólík og margræð, hvert með sínum hætti en mynda svo sterka heild. Full af flottum köflum og samspil hörku og mýktar er aðdáunarvert og í eitthvað svo góðu jafnvægi. Alltaf eitthvað skemmtilegt að gerast.

 

Frábærar lagasmíðar margar hér og áðurnefnt nostur skilar sér í hljóðmyndinni. Það er þessi skemmtilegi kontrast sem hér er svo víða heillandi, þegar harðneskjan og mýktin mætast og stíga dans og sérstaklega er þetta skemmtilegt í söngnum sem er heillandi á plötunni. Heiðar og Þorlákur eru stórskemmtilegir báðir, Heiðar með hreinu röddina og Láki með öskrin og það er alveg ofboðslegur plús að maður heyrir textana hjá báðum. Það er nefnilega ekki alltaf þannig í þessum bransa.  Gústi syngur líka og gerir vel, gott ef hann syngur ekki Ákvörðun. Svo er víða flott raddað sem er virkilega gaman að heyra.

 

Til að spila svona þungarokk þarf góða spilara og ekki síst þétt ryhtmapar. Það er unun að hlusta á þá Heiðar og Magnús hér og þá alla. Hver og einn skilar sínu fullkomnlega og Heiðari hefur farið gífurlega fram sem trommara síðan hann spilaði inn á Music to snap by með Nevolution fyrir 9 árum. Það var þó ekki yfir neinu að kvarta þar.

 

Þetta er gífurlega metnaðarfullt verk sem þeir félagar hafa sett hjartað í og metnaðurinn nær til allra hluta hér, því umbúðir eru í stíl við annað. Vandaðar og grípandi og textarnir fylgja með, en það er Kristján Lyngmo sem hannar þær. Flottustu umbúðir sem ég hef lengi séð. Þarna kemur skýrt fram hvað það skiptir miklu máli að fá tónlist í föstu formi, en ekki bara á netinu. Allavegana skiptir það mig máli að hafa svona fallegan grip í höndunum. Tala nú ekki um ef þetta væri vinylplata.

 

Þessi plata er búin að heilla mig í nokkrar vikur frá því hún kom út. Ákvað að bíða með að skrifa um hana uns nýjabrumið væri farið af henni og ég kominn niður á jörðina í aðdáun minni. Það er bara ekkert að breytast í því sambandi og enn á ég gæsahúðarmóment varðandi þessa plötu.  Frábær frumburður...og eins og maðurinn sagði forðum og segir enn..áfram Þungarokk.

 

Bestu lög:  Röskun, Ákvörðun, Volæði, Leiðin heim, Ég veit og Þú eða þeir

05.03.2017 17:59

Konuplötu eyðieyjulisti 55 plötur

Það hefur verið einkar ánægjulegt að vinna þennan lista og ákaflega mikið verið hlustað á konutónlist. Hver kona fær bara eina plötu og það er líka skilyrði að platan sé til í plötusafninu mínu. Þar eru þær plötur sem ég þekki best og hef hlustað mest á. Einhverjir kalla mig risaeðlu en frekar vil ég vera risaeðla með plötur og diska en týndur og tröllum gefinn á netinu. Annað skilyrði var að konan kæmi að því að búa til músíkina, annaðhvort ein eða með öðrum og væri ekki bara söngkona. Fyrst áttu þetta bara að vera 25 plötur, en fljótlega sá ég að það var algjörlega útilokað að einskorða sig við þann fjölda. Mér fannst fljótlega sniðugast að hafa íslenskar konur með og það bara auka á gæðin og fjölbreytnina. 

Núna er ég með heilu búnkana af plötum og diskum í kring um mig með konum og ég mun njóta þess næstu vikurnar og bara vonandi um ókomna tíð að hlusta meira á konutónlist. Það hefur nefnilega verið mikill kynjahalli á hlustuninni hjá mér. Kannski eðlilegt þar sem mikið meira er af karlatónlist, en ekki af því að hún sé betri. Það hefur sem sé orðið vitundarvakning í kotinu og megi hún verða sem víðast. Hér er smá sýnishorn af því sem hefur glatt mig undanfarið og ég færi með mér á eyðieyjuna og ég mun að sjálfsögðu hafa augun opin fyrir góðum konum í framtíðinni, því það eru æði margir snillingarnir sem ég á eftir að uppgvöta. Áfram konur í tónlist.... maður á samt ekki að að þurfa að segja eitthvað slíkt á 21. öldinni, eða hvað ?

Það vantar þarna myndir af tveimur plötuumslögum, Stellu Hauksdóttur, Trúður í felum og Krístínar Einsteinsdóttur, Litir.  Ég mun svo reyna að henda smá umsögn um hverja plötu þegar ég nenni. Þær eiga það skilið.

Röðin á plötunum er að sjálfsögðu ekkert heilög. Þær fyrstu verða síðastar og þær síðustu fyrstar ef sá gállinn er á manni. Ég hef aldrei spilað plötur eftir einhverri ákveðinni röð. Og ég gleymdi ekki Janis Joplin, Kate Bush, Enju eða Carly Simon... sem allar eru frábærar.

 

Stella Hauks - Trúður í felum

 

Joni Mitchell – Court and spark - 1974

 

Björk - Post - 1995

Natalie Merchant – Natalie Merchant - 2014

 

Ragga Gröndal – Svefnljóð - 2014

 

Lucinda Williams – Down where the spirit meets the bone - 2014

 

Cassandra Wilson - Glamoured - 2003

 

Lay Low – Brostinn strengur - 2011

 

Rumer – Seasons of my soul - 2010

 

Sunna Gunnlaugs – Long Pair Bond - 2011

 

Karla Bonhoff – Restless nights - 1979

 

Anna Halldórsdóttir – Villtir morgnar

 

Mary Chapin Carpenter – Come on come on - 1992

 

Eivör Pálsdóttir – Krákan - 2003

 

Stina Nordenstam – And she closed her eyes - 1994

 

Anna María – Saknað fortíðar - 2012

 

Janis Ian – Souvenirs Best of

 

Lisa Ekdahl – Lisa Ekdahl - 1994

 

Tory Amos- Under the pink - 1994

 

Concrete Blonde – Mexican moon - 1994

 

Carol King – Tepresty - 1971

 

Bambaló – Ófelía - 2016

Julia Holter - Have you in my wilderness - 2015

 

Joan Armatrading – Me myself I - 1980

 

Laura Marling – Once I was an eagle - 2013

 

Reykjavíkurdætur - RVD - 2016

 

Ane Brun  - It all starts with one - 2011

 

Regina Spektor – Mary Ann meets the Gravedigger - 2006

 

Nigrita & The Mellowbeats - 

 

Ingibjörg Þorbergs – Í gulu húsi - 2005

 

Alanis Morrisett - Jagged little pill - 1995

 

L7 – Bricks are heavy - 1992

 

Sinéad O´Connor – I do not want what i haven´t  got - 1990

 

Sofia Karlsson – Levande - 2011

 

Nora Jones – Day Breaks - 2016

 

Hljómsveitin Eva – Nóg til frammi

 

Kari Bremnes – Gate við gate - 2000

 

Ylja - Commotion - 2014

 

Suzanne Vega – Retrospective The Best of

 

Emiiana Torini – Fisherman´s wife - 2005

 

Buika – Nina de fuego - 2008

 

Eliza Newman – Straumhvörf - 2016

 

Ýmsar – Women of the world Acoustic

 

Hera – Don´t play this - 2005

 

Rhonda Vinsent – Good thing going - 2008

 

Dalí - Dalí - 2015

 

Pretenders – Break up the concret - 2008

 

Aimee Mann – The Forgotten Arm - 2005

Elllen Kristjánsdóttir - Draumey

 

Patti Smith – Land

 

Kristín Eysteinsdóttir - Litir

 

Pascal Pinion - Sundur - 2016

 

Mari Boine Band -  Bálvvoslatjna

 

Ýmsar - O sister were art thou ?

 

Michelle Shocked - Short sharp shocked - 1988

 

Fabúla - Dusk - 2006

26.02.2017 15:08

Bestu 25 "debut" eyðieyja

Bestu byrjenda plötur (debut album)

Sumir byrja ferilinn rólega en gefa góðar vonir um framhaldið. Aðrir byrja með hvelli og þurfa sannarlega að standa sig í stykkinu við að fylgja frumburðinum eftir. Mörgum tekst það en aðrir þurfa að vera í skugganum af sinni fyrstu plötu. Það verður hver að meta það fyrir sig hvernig honum finnst til takast í þeim efnum. Hendi hér inn 25 byrjenda plötum sem ég tæki glaður með mér á eyðieyju. Það sem fyrst kom upp í hugann áður en ég fer að pæla eitthvað sérstaklega og „shit, gleymdi þessari... og þessari... og þessari“ ferlið byrjar. Röðin ekkert heilög, enda hlusta ég á plötur í neinni sérstakri röð.

Black Sabbath-  Black Sabbath

Dire Straits – Dire Straits

Metallica – Kill em´all

Stranglers -  Rattus norvegicus

Kris Kristofferson - Kristofferson

Joy Division Unknown plesure

Lynyrd Skynyrd -  (pronnounced ´Léh ´nérd ´Skin-´nérd)

Fleet Foxes – Fleet Foxes

Stevie Ray Vaughan – Texas flood

Bad Company – Bad Co

Steely Dan – Can´t by a thrill

Led Zeppelin - Led Zeppelin

Van Halen – Van Halen

Exodus – Bonded by blood

Ramones – Ramones

Almann Brothers Band – Almann Brothers Band

Santana – Santana

Doors – Doors

Rage Against the Machine – Rage Against the Machine

The Who – My Generations

Wire – Pink Flag

Sex Pistols – Never mind the bullocks

Leonard Cohen – Songs of Leonard Cohen

King Crimson – In the court of crimson king

Beastie Boys – Licensed to ill

 

17.02.2017 11:23

Hið svokallaða vit

Sumir segja að það séu bara til tvær tegundir af tónlist... góð og svo vond. Hvað er þá góð tónlist? Einfalda svarið er að það hlítur að vera sú tónlist sem þér finnst góð og svo öfugt. Þú ert dómari í þinni upplifun. Tónlist er í eðli sínu hvorki góð eða vond. Það er ekki fyrr en einhverjum fer að finnst eitthvað um hana sem þau hugtök taka á sig mynd. Þar með getur sama tónlistin bæði verið vond og góð, og tveir hlustendur á öndverðum meiði hafa báðir rétt fyrir sér... tónlist er ... tónlist... og hver metur fyrir sig. Smekkurinn ræður þarna miklu alveg eins og með matinn sem við borðum. Mér finnst kannski kæst skata góð, en þér finnst hún vond. Báðir/bæði höfum við rétt fyrir okkur. Þar með er kæst skata bæði vond og góð... fer bara eftir hver dæmir. Svo er hægt að setja sig á háan hest og reyna að færa einhver rök fyrir að einhver tónlist sé betri en önnur, einhver tónlist sé æðri en önnur, en það hefur í raun aldrei fært menn að skynsamlegum niðurstöðum og við deilum ekki um smekk.

Ég hef ástríðufullan áhuga og áralanga reynslu af hlustun á allskonar tónlist og gæti ekki án hennar lifað. En ég hef alltaf látið það fara í taugarnar á mér þegar einhver segir við mig... þú hefur nú vit á tónlist, hvernig finnst þér þetta ?.. eða menn afsaka sig og segja... ja ég hef nú ekkert vit á þessu, en þetta höfðar ekki til mín. Aldrei færi ég að gefa mig út fyrir að hafa eitthvað sérstakt "vit" á tónlist og aldrei vitað hvað það þýðir í rauninni. Er það t.d. að vita í hvaða tóntegund lag er? Ég kann ekki tónfræði, en eflaust hjálpaði það mér enn betur að njóta tónlistar... eða ekki. Mér hefur alltaf fundist tónlistin vera þannig fyrirbæri (eins og myndlist og fl) að það þyrfti ekkert sérstakt "vit" til að geta notið hennar, aðeins þokkalega heyrn og opið hjarta og smá þolinmæði. Fegurðin er í augum sjándans og eyrum heyrandans. Vissulega er hægt að læra mikið í og um tónlist, en það ræður engum úrslitum um hvort við náum að njóta hennar eða ekki. Ég hef ekki haft af því spurnir að tónlistarfólk njóti tónlistar eitthvað betur en aðrir, eða hafi betri tónlistarsmekk. 

Tónlistarástríðan varð síðan þess valdandi að ég ákvað að fara að blogga um tónlist, en ekki að ég teldi mig hafa eitthvað sérstakt vit á fyrirbærinu sem þyrfti að básúna (sem einnig er hljóðfæri). Langaði bara að lýsa upplifun minni á plötum sem ég kaupi mér ennþá út í búð og vekja kannski áhuga annarra í leiðinni. Sleppi öllu fræðibulli og tala bara um þetta á mannamáli og það hefur alveg víkkað upplífunina að reyna að koma böndum á hana í orðum. Mér finnst þetta skemmtilegt og það eina sem ég reyni að hafa að leiðarljósi er að bera virðingu fyrir viðfangsefninu og vera sanngjarn. Það hjálpar líka að hafa engan háa hestinn til að setja sig á og tónlistarsnobbarar finnst mér leiðinlegir.

Eitt það besta við tónlist er að öll eru við sérfræðingar í okkar eigin upplifun og enginn hefur rétt eða rangt fyrir sér varðandi tónlist... okkur finnst það sem okkur finnst. Stundum breytast viðhorfin og það er alltaf mest gaman þegar múrar hrynja. Við eigum það nefnilega til að reisa múra sem einatt eru byggðir á fordómum. Það er nefnilega engin tónlistarstefna annari æðri og það hefur hentað mér best að blanda léttmeti við þungmeti, hávaða við lávaða. Þetta virkar nefnilega best hvað með öðru. Smekkurinn er síðan stærsti faktorinn í þessu og öll erum við með fullkomnan smekk á tónlist. Hvernig má það öðruvísi vera. Tónlistarnördinn og grúskarinn hefur ekkert betri smekk en Eurovision aðdándinn. Hvor hefur sinn smekki sem gefur viðkomandi fullnaðar árangur í hlustun. Smekkurinn getur síða breyst og þróast, en það fer eftir því hve forvitin og víðsýn við viljum vera. Til að varast misskilnig getur nördinn, grúskarinn og eurovision aðdándinn alveg verið sami maðurinn.

Mig langar að lokum að vitna í gamalt viðtal í Akureyri vikublað við Guðmund Óla Gunnarsson, sem lengi var stjórnandi Sinfóníuhljómsveitar Norðurlands, en hann hefur lengi unnið að því að afhelga klassíska tónlist og kemur meðal annars snilldarlega inn á þetta með "vitið"

Tilvitnun hefst... "það er kannski klisja að orða það þannig, en tónlistin hefur orðið líf mitt. En það eru ekki allir sem fá notið hennar og sumpart er sú gjá vegna misskilnings. Milli mikils þorra fólks og klassískarar tónlistar er til staðar eitthvað sem mætti kalla ímyndaðan þröskuld.
Alltof margir trúa því að klassískir tónleikar séu bara fyrir einhverja sérstaka tegund af fólki. Bara fyrir þá sem "hafa vit á tónlist". Eina vitið hinsvegar sem þarf til að njóta klassískrar tónlistar er sama vit og þarf til að njóta hvaða tónlistar sem er. Það eina sem þarf er heyrn og hjarta. Svo þarf að vita að maður hafi viljann til að opna hjartað fyrir þeim áhrifum sem tónlistin færir manni í gegnum heyrnina. Þetta er eina vitið sem skiptir máli." tilvitnun líkur.

Hlustum og njótum og verum ekki hrædd við að hafa okkar tónlistarsmekk og okkar skoðanir á tónlist...öll höfum við "vitið" sem til þarf.

07.02.2017 20:15

Flottur jazz

Stína Ágústsdóttir – Jazz á íslensku

8/10

 

Söngkonan Kristín Birgitta Ágústsdóttir, ja hver er nú það ? Ég get alveg játað á mig fáfræði hvað varðar þá mætu spurningu, og nafnið Stína Ágústsdóttir kveikti ekki á mikið fleiri perum. Mig rámaði þó í að hafa séð plötu með Stínu August fyrir nokkrum árum, en hún komst þó aldrei í mín eyru. Þar syngur stúlkan lög Jóa G. í svolítið óhefðbundnum útsetningum við undirleik kanadísk/íslensku sveitarinnar Nista. Ég held ég sé ekki að ljúga miklu þegar ég segi að Stína sé frá Reykjavík, en hún hefur búið erlendis hin seinni ár. Kanada, England, Danmörk og Svíþjóð eru á meðal búsetu landa hennar og hún býr einmitt í síðastnefnda landinu um þessar mundir. Hún er lærð í jazzfræðum en hefur einnig fengist við popp og rokktónlist og víða komið fram um heiminn. Auk þessa að hafa verið í áðurnefndri Nista, hefur hún starfað í erlectro dúóinu Axxe.

 

Seint á síðasta ári kom plata sú er hér er til umfjöllunnar og mun þetta vera þriðja plata Stínu. Viðfangsefnið eru misgrænir jazzslagarar frá síðustu öld, og aðallega frá bandarísku gullöldinni með íslenskum textum eftir stúlkuna.  Þrjú sænsk lög eru hér kærkomin og hin sænska melankólía blandast vel við vestrið. Sænski vísna jazzinn er okkur íslendingum vel kunnur og á meðal laga hér er Visa från Utanmyra, sem hér heitir Vísa um veginn og sænski píanóleikarinn Jan Johansson gerði ódauðleg skil á Jazz på svenska, og hið grátbroslega Trubbel, eftir vísnatónlistarmanninn Olle Adolpson sem fengið hefur nafnið Vesen. Þess má geta að Anna Pálína Árnadóttir söng þetta eftirminnilega á plötunni Guð og gamlar konur við texta Aðalsteins Ásbergs og þá tók ég ástfóstri við lagið Vandkvæði.

 

Það eru engir smákallar sem hér eiga lög og má því til staðfestingar nefna til sögunnar þá Gershwin, Jimmy McHugh, Cole Porter og Charlie Parker. Þetta eru þó fjarri þreyttustu lummur viðkomandi sem hér eru teknar til kostanna og lög minni spámanna njóta sín ekki síður hér eins og t.d. Grindavíkur jazz eftir höfund Santa Claus is coming to town, Arthur Schwartz.

 

Eins og flestir vita þá er ekki nóg að vera með góð lög á plötum, alveg eins og það er ekki nóg að vera með steik í ofninum. Það eitt tryggir ekki að endanleg útkoma verði góð. Hér gengur þetta þó allt ákaflega vel upp og vel útilátin og mátulega krydduð veisluföngin gleðja sannarlega þann er þetta ritar.

 

Ekki er það síst að þakka þessu frábæra tónlistarfólki sem gefa þessu öllu líf og lit, sál og tilgang. Sjálfur Einar Scheving á trommur, Siggi Flosa á saxafón, Þorgrímur Jónsson á kontrabassanum og hin frábæra Anna Gréta Sigurðardóttir fer víða á kostum á píanóinu, eins og t.d. í sænsku þjóðlagi sem hér hefur fengið nafnið Ég veit einn gimstein. Hún á ekki langt að sækja hæfileikana, en hún er dóttir saxafónleikarans góðkunna.

 

Rúsínan í þessum pilsuenda er síðan hin stórgóða Stína, sem túlkar þessi lög af öryggi og gæðir þau hlýrri tilfinningu og glettnin er oft ekki langt undan í textum og túlkun. Hún ræður jafnt við ballöður sem sveiflu og gerir víða vel hér, og er algjörlega laus við tilgerð og sýndarmennsku. Margir textarnir hennar eru mjög góðir og þeir falla vel að lögunum, en sum eru þannig að það hlýtur að hafa verið smá kúnst að láta þá passa. Það hefur ekki vafist fyrir stúlkunni, en hún naut aðstoðar Þórarins Eldjárn við yfirlestur. Þessi hópur myndar sterka heild og hljóðfæraleikararnir eru ekki bara undirleikarar hjá Stínu. Öll njóta þau sín vel, og allt styður þetta hvað annað í fullkomnu jafnvægi þeirra sem þurfa ekki að sýnast, til að vera góð.

 

Hljómurinn á plötunni er hlýr og tónlistin fær að anda og maður er kominn í huganum á skuggsælan bar og reykurinn liðast um loftið í algleymi þess sem kann að njóta líðandi stundar.

 

Það er ekkert frumlegt við það að taka jazzarfinn og bjóða hann áheyrendum aftur og enn á ný í hefðbundnum útsetningum. Það þarf heldur ekkert að vera það ef fólk setur hjartað í verkið og yfirleitt skilur það á milli feigs og ófeigs. Hér er það gert og unnendur þessarar tónlistar verða ekki sviknir af þessari plötu og ég mæli sannarlega með henni.

 

Mér skilst að Stína hyggist næst taka tónlistina hennar Bjarkar okkar og setja hana í jazzbúning, og það verður spennandi dæmi. Ég ætla allavegana að fylgjast með þessari hæfileikaríku stúlku í framtíðinni.

 

Bestu lög: Ég veit einn gimstein, Kysstu mig að morgni, Vorið og tómið, Vesen og Ég kveð þig ást, en þar eru þær bara tvær, Anna og Stína.

 

 

14.01.2017 20:24

Notalegheit

Hjalti og Lára – Árbraut

7,5/10

 

Þau hjónin, Hjalti og Lára eru ungt og hæfileikaríkt listafólk hér á Akureyri sem getið hafa sér gott orð fyrir tónlistarflutning við hin ýmsu tækifæri. Húnvetningurinn Hjalti og Húsvíkingurinn Lára Sóley eru bæði lærð á tónlistarsviðinu og hafa komið nálægt klassískri tónlist ekki síður en poppinu og fjarri því hægt að kalla þau nýgræðinga. Hjalti gamall rokkari úr Kanis, en hefur lagt stund á klassískan söng og Lára Sóley er klassískt mentuð og hefur víða komið við sem fiðluleikari, bæði sem einleikari og með hljómsveitum.

Árið 2013 kom frumburður þeirra saman á tónlistarsviðinu út í formi plötunnar Hjalti og Lára og fékk hún ágætar viðtökur. Þar voru flest lögin eftir aðra og þau renndu sér ljúflega í gegnum gjörkunnar ballöður, aðallega íslenskar eins og t.d. Rósina eftir Frikka, Nú andar suðrið, Ó þú og Tvær stjörnur. Mér finnst Lára Sóley gera lagi Megasar ákaflega góð skil og falleg rödd hennar nýtur sín ákaflega á lágu nótunum.

Það var svo árið 2015 sem Lára Sóley sendir frá sér vel heppnaða vögguvísnaplötu, Draumahöll hvar hún nýtur dyggrar aðstoðar Stefáns Arnar Gunnlaugssonar „ Íkorna“ á hljómborð.

Síðla sumars í fyrra kom svo Árbraut sem hér er til umfjöllunar. Það eru kannski ekki nein ægileg vísindi sem liggja að baki nafni plötunnar, en platan heitir í höfuðið á götunni sem Hjalti ólst upp við á Blönduósi, og nánast öll fjölskylda hans einhvern tíman búið við. Vilji menn taka nafnið eitthvað lengra þá er það líka tákn um eitthvað sem er stöðugt en síbreytilegt. Ætli líf okkar flestra sé ekki í árbraut.

Það hefði legið nokkuð beint við að fylgja eftir vinsældum frumburðarins með því að höggva í sama knérunn, halda sig í hlýjunni innan þægindarammans. Vera ekkert að rugga bátnum sem vaggar blíðlega  í logninu og raula nokkrar vel þekktar lummur í viðbót. Þau heiðurshjón höfðu hugrekki til að hugsa stærra og hærra og miðað við útkomuna hér ber að þakka fyrir það. Hér semja þau allt sjálf utan eins lags og tveggja texta. Platan hefst á fallegu forspili Láru Sóleyjar sem vísar svo veginn í hið seiðandi og þjóðlega Vornæturljóð, eftir þá fjölhæfu listakonu, Elísabetu Geirmundsdóttur frá  Akureyri (1915- 1959) sem kölluð hefur verið Listakonan í fjörunni.  Séra Hildur Eir Bolladóttir, sóknarprestur hér á Akureyri á svo textann í hinu fallega, Þú og ég sem byrjar á þennan yndislega hátt: Skuggar flýja daga þegar hlátur þinn / fer með vængjuðu vor´inn um glugga...

Það má segja að Hjalti og Lára finni fjölina sína hér í þessu akústíska „folk“ skotna poppi sem þau krydda klassískum áhrifum. Þau eru ekkert að reyna að vera hressi gaurinn í partíinu sem segir flesta brandarana. Hér er stemmning víðast hvar afslöppuð og fallegar ballöður, einlægni og hlýja ráða ríkjum. Angurværð er áberandi og svona „dreyminn með strá í munni liggjandi í grasinu horfandi á skýin, að hugsa um lífið og tilveruna“ stemning gerir vart við sig, t.d. í hinu flotta Engin orð, sem sannarlega stendur undir nafni og heldur áfram í titillaginu Árbraut. Tvö frábær lög og ekki tekur síðra lag við er Heimleiðin fer að hljóma. Eitt besta lagið á plötunni.

Síðasta lagið er síðan eitt af þremur lögunum með ensku textunum, The feel good song. Eitt hressasta lagið á plötunni í nettum valstakti, og rennur síðan inní eftirspil Láru Sóleyjar sem klárar plötuna. Mér finnst lögin með ensku textunum aðeins draga plötuna niður þar sem það er dálítið áberandi að þar eru Íslendingar að syngja ensku. Sérstaklega finnst mér hreimurinn hjá Hjalta áberandi. Þetta eru ekki neitt verri lög en hin, en ná ekki til mín á sama hátt og lögin með íslensku textunum, ekki það að þessir textar séu endilega neitt verri. Ég get ekki af því gert að mér finnst stundum pínu tilgerðarlegt þegar íslendingar syngja á ensku og þeir eru alltaf meira sannfærandi á okkar ástkæra ylhýra. Ef til vill er þetta meinloka í hausnum á mér og sjálfsagt skiptir þetta fæsta einhverju máli. Yesterday is gone er flott lag sem og The Feel good song, en þau hafa allt annað yfirbragð en önnu lög hér. Annars eru textarnir á plötunni ágætir, fullir af notalegheitum, ást, von og bjartsýni.

Áður hefur verið nefndur til sögunnar Stefán Örn Gunnlaugsson. Titlaður framleiðslu og upptökustjóri og sá um hljóðblöndun og eftirvinnslu plötunnar. Hann spilar auk þess á píanó og gítar og syngur bakraddir. Það mæðir mikið á „Íkornanum“ og það munar sannarlega um að hafa svona snillinga eins og hann með sér. Margir fleiri koma að gerð plötunnar og má þar nefna Valgarð Óla Ómarasson á slagverk og Stefán Gunnarsson á bassa, Ásdísi Arnardóttur á selló, Ellu Völu Ármannsdóttur á horn og Petreu Óskarsdóttur á þverflautu. Lára spilar síðan á fiðlu og Hjalti á gítar auk þess að syngja bæði, og þau standa sig ákaflega vel sem og aðrir hér. Falleg rödd Láru nýtur sín best á lágu nótunum og hún vefur angurværð í lögin með fiðluleik sínum. Hjalti er flottur söngvari og gerir víða vel. Góður hljómur á plötunni og umbúðirnar eru smekklegar hjá Þórgunni Oddsdóttur.

Þessi plata er töluvert þyngri en frumburðurinn, ef þannig má til orða taka, og hér er meira kjöt á beinunum. Ég get alveg játað það að hún kom mér töluvert á óvart á góðan hátt. Skapandi listamenn samankomnir sem hafa mikið fram að færa til að gera heiminn að betri stað til að búa á með sinni fallegu tónlist og notalegu nærveru, á hógværan og hlýlegan hátt. Vonandi kemur meira af góðri tónlist frá þessu góða fólki í framtíðinni.

Bestu lög:  Árbraut, Heimleiðin, Þú og ég og Undurfagra sýn.

12.01.2017 21:07

Gullbarkinn

Stefán Hilmarasson – Úrvalslög

Soulheimar - 2016

7,5/10

Stebbi Hilmars er fyrir þó nokkru orðinn einn albesti söngvari sem íslensk popptónlist hefur af sér alið og hann hefur alveg fram á þennan dag verið að taka framförum strákurinn. Hann var kannski ekki beisinn í byrjun miðað við hvað hann er í dag. Nú er röddin orðin þroskuð og meiri fylling komin í hana og hann er með fullt vald á henni og er held ég bara á kaliberi við Bo sjálfan í dag, enda tónlistin sem Stebbi syngur, æ meira farinn að líkjast tónlistinni sem Björgvin flytur hvort sem mönnum þykir það svo gott eða slæmt. Hann er meira að seginn kominn á fullt í jólaplötunum eins og Bo.

Ekki má gleyma því að Stebbi er líka lunkinn textasmiður, en þeir eru ekkert endilega á hverju strái. Þá hefur hann frá sinni fyrstu sólóplötu á 10. áratug síðustu aldar, fengist við lagasmíðar, og þá aðallega í samstarfi við aðra, og koma mörg þeirra laga við sögu hér. Óþarfi held ég að sé að fara eitthvað sérstaklega yfir ferilinn hjá honum, hann er velflestum kunnur, er fylgst hafa með íslenskri dægurtónlist síðustu rúmlega 30 árin. Sálin er þar hryggjarstykkið og sólóplöturnar eru síðan að minnsta kosti orðnar 4 fyrir utan tvær jólaplötur.

Stefán varð fimmtugur á árinu og sló því upp heljarinnar tónlistarveislu í Elborgarsalnum í Hörpu í septembermánuði. Í kjölfarið kom svo þessi tvöfalda safnplata sem fékk nafnið Úrvalslög. Vissulega er hér fullt af úrvalslögum innan um og samanvið, en þetta safn gæti varla staðið undir því að vera „best of“, enda örugglega ekki ætlunin.

Hér er áherslan lögð á ferilinn fyrir utan Sálina og af 39 lögum eru einungis 6 frá þeim. Það eru aðallega lög frá seinni hluta ferils þeirra og sum af bestu lögum plötunnar eins og t.d. hin rómantíska þrenning, Okkar nótt, Undir þínum áhrifum og Þú fullkomnar mig, allt flott lög eftir meistara Guðmund Jónsson við textana hans Stebba og hann gerir þeim ákaflega góð skil og má segja að hann fullkomni þau... eins og mörg önnur.

13 lög eru af sólóplötunum og þau eru nokkuð misjöfn af gæðum eins og sólóplöturnar og hafa elst misvel. Bestu lögin koma af Húm frá 2008 og má í því sambandi nefna, Nú er allt eins og nýtt eftir Togga og Sveinbjörn Jónsson, Enn á ný eftir Kalla Olgeirs við texta Friðriks Sturlusonar, Til þín eftir Gunna Þórðar og Aðalstein Ásberg,  (skemmtilegur Private investigations (Dire Straits) andblær í byrjun lagsins) Aldrei einn á ferð eftir Einar Örn Jónsson við texta Stebba og Lítið lausnarorð eftir Magnús Þór, svo dæmi sé tekið. Hið fallega í fylgsnum hjartans af Eins og er.. eftir þá Stebba og Ástvald Traustason fær að sjálfsögðu inni, sem og hin ágætu Enginn efi og Lokaðu augunum eftir þá félaga af Popplín. Stefán var aðeins að gæla við raftónlistina þarna á 10. ártug síðustu aldar og þá aðallega  í samstarfi við Mána Svavarsson. Það er kannski það efni sem hefur elst hvað síst á plötunni.

Pláhnetan fær 5 lög og sjálfsagt muna flestir eftir Þú vissir það, hvar áðurnefndur Bo syngur með Stebba. Þeir eiga svo annan dúett í lagi frá Eroz Ramasotti af dúettaplötu Björgvins. Funheitur tröllreið einnig öllum útvarpsstöðvum á sínum tima og nokkuð sjálfgefið að hafa það með.

Hvorki meira né minna en  7 lög tekin af ábreiðuplötum þeim er Stebbi og Eyfi gerðu saman og það finnst nú kannski einhverjum aðeins of vel  í lagt. Þar á hinn frábæri lagagasmiður,  David Gates úr Bread þrjú lög, allavegana tvö frá Bread, Pínulítið lengur (Baby i´m a want you) Og svo er hljótt (Aubrey) og eitt sólólag held ég, gott ef ekki Goodby girl.  Something so right eftir Paul Simon heitir hér, Þau héldust í hendur og svo koma tvö frumsamin lög af ábreiðuplötunum. Þessar ábreiður bæta alls engu við frumgerðirnar frekar en ábreiður yfirleitt gera, en eru  vissulega vel sungnar og spilaðar og það rifjaðist upp flott bassasándið hjá Friðriki Sturlusyni á ábreiðuplötunum.

Miljónamæringarnir eiga tvö lög hér sem brjóta stemmninguna skemmtilega upp og síðan eru lög frá ýmsun verkefnum er Stebbi hefur komið að og eitt nýtt lag eftir Jón Ólafsson, en hann á eitt vinsælasta sólólag drengsins, sem er Líf af samnefndri fyrstu sólóplötu. Ein flottasta útgáfan hér er soul/blús Sigurðar Flosasonar, Þegar þú ert hér af plötu Sálgæslunnar, Dauði og djöfull sem kom 2011.

Ekkert er frá Sniglabandstímanum, eða Sverri Stormsker og ég sakna þess ekkert endilega, og það hefði vafalaust skemmt heildamyndina, en Tunglið mitt sem Stebbi söng með Possibillies og Hvernig lýður þér í dag með Rafni Jónssyni, hefði alveg passað inn í stemmninguna, en eins og er með svona plötur þá er misjafn smekkur manna, einn saknar þessa og annar hins. 

Stebbi  er góður í því sem hann gerir og ég er ekkert  sammála kunningja mínum sem sagði að aðaláherslan hér væri lögð á sykraðar ballöður og millitempó lög fyrir miðaldra kéllingar og útvarpsstöðina Bylgjuna. Það er bara ekkert að því að við kéllingarnar fáum eitthvað við okkar hæfi og Bylgjan má alveg við því að batna og því ágætt ef menn færu að spila þar góða tónlist. Þetta er ekki átakamikið og stundum saknar maður að fá ekki kalda norðangoluna í andlitið, en hér er víða framreidd flott popptónlist, frábærlega sungin oftast og með íslenskum textum. Það fer að verða æ sjaldgæfara. Misgott efni sem hefur elst misvel, en heildarmyndin nokkuð sterk. Stebbi hefði alveg ráðið við þrefalda ferilplötu  (Bo kom með fjórfalda síðast)  og hún kemur bara næst. Þessi hluti ferilsins er alveg áhugaverður og honum gerð nokkuð  góð skil hér, en ef ég vil hlusta á „best of“ Stefán Hilmarsson, þá verður einfaldlega þrefalda safnið með Sálinni fyrir valinu, Hér er draumurinn.

05.01.2017 22:55

Þvílík snilld

Rolling Stones – Blue and lonesome

Polydor - 2016

9/10

 

 

Þegar ég frétti að gömlu brýnin í Rolling Stones væru að setja í blúsplötu tók hjarta mitt aukakipp sem snöggvast, því ég var búinn að bíða eftir því í mörg ár.Verði þetta síðasta platan þeirra, sem vel er líklegt, væri það sannarlega við hæfi að enda ferilinn á svipuðum nótum og hann hófst fyrir rúmum 50 árum. Það eru liðin 11 ár síðan drengirnir sendu síðast frá sér stúdíóplötu, en það var hin ágæta, Bigger Bang.

 

Það var svo í desember byrjun sem Blue and lonesome kom út og eitt ljótasta umslag á Stones plötu blasti við fólki. Forveri útgáfunnar hafði þó komið tveimur mánuðum áður, en hinn ágæti blús Buddy Johnson,  Just your fool, gaf góð fyrirheit um það sem koma skyldi. Walter Jacobs er þó skrifaður fyrir honum á plötunni, enda útgáfa hans af laginu, fyrirmynd Stónsara.

 

Ég hafði nú þær vonir haft helstar um þessa útgáfu að þeir yrðu sér ekki til skammar og kæmust nokkuð klakklaust frá þessu. Gamlir menn geta nefnilega auðveldlega farið sér að voða í stúdíóum, sem og annarsstaðar. Ekki í mínum villtustu draumum hvarflaði það að mér að útgáfan yrði jafn glæsileg og raun ber vitni. Þetta er bara ein dásamlegasta blúsplata sem ég hef heyrt til margra ára, ákaflega sönn og heiðarleg og greinilegt að blúsinn er í DNA þessara manna. Mikil dýpt í tónlistinni og tilfinningin og tóninn bara eitthvað svo sannur og réttur. Hljómurinn lifandi, hlýr og dýnamískur. Svona plötu er ekki hægt að gera nema að þekkja blúsinn út og inn, elska hann og bera mátulega virðingu fyrir honum.

 

Það má ef til vill segja að þessi plata hafi verið 50 ár á leiðinni, en það tók ekki nema þrjá daga að hljóðrita hana. Hún var hljóðrituð lifandi í stúdíóinu upp á gamla móðinn. Hljóðfæraleikaranir stilltu sér í kringum mígrafóninn og svo var bara spilað inn. Mick sagði að þeir hefðu aldrei haft þennan háttinn á áður við upptökur, og meira að segja fyrsta platan þeirra hafi haft „overdubs“.

 

Það er Chicago blúsinn sem er fyrirferðamestur hér og flest lögin frá 6. áratugnum er hetjur á borð við Muddy, Howling Wolf, Sonny Boy og Little Walter trylltu lýðinn í Windy City. Stósarar eru þó það sniðugir að sniðganga helstu blúslummur þess tíma, og minna þekkt lög eru í forgangi. Hinn frábæri munnhörpuleikari, Walter Jacobs, eða Little Walter eins og hann var oftast kallaður, á hér fjögur lög og það gefur Mick gott tækifæri á að spreyta sig á munnhörpuna. Það er skemmst frá því að segja að þar fer hann víða á kostum. Howling Wolf á eitt lag, Magic Sam eitt, Eddie Taylor eitt og  minna þekktir spámenn koma einnig við sögu.

 

Eric Clapton var að taka upp í sama stúdíói og Stóns, og því voru hæg heimatökin að fá hann yfir til að spila í tveimur lögum. Hann slædar í Everybody knows about my good thing, lagi er Little Johnny Taylor hljóðritaði 1971 og síðan tekur hann frábært sóló í, I Can´t Quit You Baby eftir Willie Dixon, sem sennilega er þekktasta lagið hér. Það var fyrst gefið út af Otis Rush og er eini hittari hans. Flestir kannast væntanlega við útgáfu Zeppelin á laginu, á þeirra fyrstu plötu. Aðrir aðstoðamenn, náttúrulega fyrir utan Darryl Jones á bassa, sem ég skil ekki afhverju er ekki gerður að opinberum meðlimi sveitarinnar, eru Chuck Leavell, sem ekki er nýgræðingur hjá strákunum og svo Matt Clifford, en þeir spila á píanó, Hammond b3 og slík tæki.

 

Hér eru hægir blúsar, hraðir blúsar og allt þar á milli. Þetta er gert af mikilli reisn og fagmennsku án þess að glata Stones elementunum, og þeir sína þeim tónlistararfi er skapaði stærstu rokksveit heimsins mikla virðingu. Þó erfitt sé að tína einhvern út hér verð ég að segja að Jagger er stjarna plötunnar, einstakur snillingur. Mér hefur fundist ýmislegt um Rollings Stones í gegnum tíðina og bæði elskað þá og elskað þá mikið minna. Hér eru þeir dásamlegir og þó að það sé skrítið að segja það, þá er þessi fyrsta plata þeirra sem eingöngu inniheldur kóverlög,  ein þeirra albesta plata. Hún hefur glatt mitt bláa blúshjarta óumræðilega mikið og mörg ár síðan ég hef hjakkast svona á einni blúsplötu... vikum saman. Rolling Stones... klárlega besta elliheimilið í bransanum... en aldur er vissulega afstætt hugtak eins og hér sannast.. Þeir hefðu væntanlega ekki getað gert slíka plötu fyrir 50 árum, en núna er þroskinn og lífsreynslan komin til að allt virki eins og það á að gera.

04.01.2017 21:36

Gott hjá Helenu

Helena Eyjólfsdóttir – Helena

JR music ehf – 2016

7/10

 

Það er best að viðurkenna það að ég hef aldrei verið neinn sérstakur aðdáandi hinnar ástsælu  söngkonu, Helenu Eyjólfsdóttur. Hvort það segir meira um mig eða hana skal ósagt látið. Mér hugnast þó tónlistin hennar frá 6. og 7. áratugnum ágætlega. Helena er yndælismanneska og prýðileg söngkona og söng sig inn í hjörtu fólks hér forðum.  Flestir muna eflaust helst eftir henni með Hljómsveit Ingimars Eydal, standandi á sviðinu í Sjallanum syngjandi slagara fyrir misdrukkinn lýðinn. Hver man ekki eftir Maríu Isabel og Á skíðum skemmti ég mér (sem heitir eitthvað annað, gott ef ekki bara Hoppsabomm eða eitthvað slíkt). Kannski eru þó Hvítir mávar frá 1959 þekktasta lagið sem hún hefur sungið og Gestur Einar gerði nánast ódauðlegt.

 

Ég er ekki viss um að margir geri sér grein fyrir að það eru 63 ár síðan Helena söng inn á sína fyrstu plötu. 1954 kemur jólaplata með lögunum Heims um ból og Í betlehem er barn oss fætt, en þá er stúlkan einungis 12 ára. Það eru svo til enn eldri útvarpsupptökur með henni, þannig að hún er búinn að vera lengi að, þó ekki hafi hún komið mikið fram hin seinni ár.

 

Helena, sem verður 75 ára seinna í mánuðinum, sendi skömmu fyrir jól frá sér sína fyrstu stóru sólóplötu og það var algjörlega rökrétt að kalla hana bara Helena.  Nú er það alltaf spurning þegar gamlar goðsagnir senda frá sér plötur á efri árum, hver efnistökin eigi að vera. Á að höggva í sama knérunn og forðum  í von um að markhópurinn sé enn lifandi og sprækur. Taka gamla slagara upp á ný, eða „nýja“  gamla slagara. Hafa blöndu af gömlum og nýjum lögum. Raggi Bjarna sendi frá sér stórgóða sólóplötu fyrir þremur árum hvar öll lögin voru ný og brúuðu þau smekklega fortíð og nútíð.

 

Hér er sá póll tekinn í hæðina að hafa blöndu af gömlu og nýju. Íslensku lögin 6 eru ný eða nýleg og síðan koma 5 erlend lög með íslenskum textum. Þetta gengur alveg ágætlega upp að mestu og Helena getur verið sátt með þessa plötu

 

Fyrsta lagið á plötunni, Saman á ný er hress "feelgood" slagari eftir upptökustjórann Karl Olgeirsson. Þar er mættur gamall söngbróðir Helenu, Þorvaldur Halldórsson og í þessum skemmtilega dúett tekst þeim nánast að fanga anda Sjallaáranna bærilega. Maggi Eiríks á Lúku af mold, kátann kántríslagara og höfundareinkenni hans leyna sér ekki. Matti Stefáns mætir með fiðluna og allir komast vel frá sínu í miklu stuði. Augun blíð, er eftir Jóhann G.Jóhannsson heitinn og kannski ekki eitt af hans stekari lögum. Þessi útgáfa stenst ekki samanburð við útgáfu Stebba Hilmars á sólóplötu sinni Húm, nær ekki að fanga rómantíkina í laginu.

 

Það fyrsta sem fór á öldur ljósvakans af plötunni var hið seiðandi og skemmtilega, Reykur eftir Kalla Olgeirs og Trausta Örn Einarsson. Shadowsleg gítarlína og svo leiðir bassinn og Helena er þrælgóð þarna. Lagið sker sig frá öðrum lögum hér sem meira eru upp á gamla móðinn og er bara pínulítið töff. Hefðu alveg mátt vera fleiri á þessum nótum.

 

Ingvi  Þór Kormáksson á hér tvö lög og Undurfagra líf er sniðið að Helenu, létt latin sveifla og Brasilískur andvari  blandast norðangolunni blíðlega. Hitt lagið hans er er Manstu ?, falleg ballaða lituð af  fortíðarþrá og harmonikkan neglir í hana ljúfsáran þráð.

 

Helena valdi nokkur erlend uppáhaldslög sem hana langaði að syngja. Rose, sem Betti Midler gerði góð skil í samnemdri kvikmynd og allt of margir hafa spreytt sig á er hér við texta Ómars Ragnarssonar. Ekki svo eftirminnileg útgáfa en Helena syngur ágætlega. Það var engin sérstök þörf á nýrri útgáfu af einu þekktasta lagi Helenu, Í rökkurró eða Twilight time eins og það hét hjá Platters forðum og heitir væntanlega enn, sleppur þó alveg fyrir horn.  Hin rómaða ballaða Boz Scaggs, We´re all alone, sem endar hina frábæru Silk degrees frá 1976, heitir hér, Að eilífu og Bragi V. Bergmann hefur gert snotran texta við lagið. Helena skilar laginu ágætlega .

 

Glitra gullin ský er gamall standard frá 1949 etir Victor Young. My foolish heart heitir það á frummálinu og var í samnemdri kvikmynd og meira að segja tilnefnt til Óskarverðlauna. Það tapaði hins vegar fyrir öllu þekktara lagi, Baby it´s a cold outside. Þetta er hér uppá gamla móðinn og mér finnst þetta einna best heppnað af erlendu lögunum og hentar Helenu vel. Þess má geta að ævisaga hennar sem kom fyrir nokkrum árum heitir Gullin ský.

 

Hljómsveit Ingimars Eydal spilaði oft á Spáni í gamla daga og tóku nokkur spæsk lög á dagskrána. Hér fáum við eitt ættað frá Spáni og í sumarlegri stemmningunni í Enginn veit, er Helena á heimavelli.

 

Hljófæraleikurinn er ágætur á plötunni en en ég skil ekki af hverju ekki var fenginn reyndari trommuleikari til að spila plötuna.  Þó Stefán Már Magnússon  gítarleikari, bassaleikari, banjóleikari, trommuleikari og slagverksleikari hér, sleppi viðast hvar vel frá trommuleiknum hefði sumstaðar hefði verið betra að hafa reyndari  trommara, eins og t.d. í Undurfagra líf.  

 

Upptökustjórinn, Karl Olgeirsson spilar á píanó og önnur hljómborð, slagverk, harmoikku, banjó og hann er reynslubolti sem sleppur vel frá sínu. Það mæðir mest á þeim Stefáni í spilamennskunni og þó ég hafi sett spurningamerki við trommuleikinn hér ofar þá gerir Stefán yfirleitt vel hér, enda báðir þessir kallar snillingar á sínum sviðum. Aðrir kappar líta við eins og t.d. Sigurður Flosason og Jón Rafnsson og áður var nefndur til sögunnar Matthías Stefánsson fiðlusnillingur. Hljómurinn er allt í lagi en trommusándið er ekki alltaf gott.

 

Umbúðirnar eru fínar, en það er þetta með lokuðu handstöðuna á Helenu. Lokuð handstaða táknar að viðkomandi er ekki tilbúinn að opna sig eða gefa af sér, en það er Helena sannarlega tilbúinn að gera... og gerir hér. Þetta skrifa ég á ljósmyndarann.

 

Ég held að það sé verulegur fengur í þessari plötu fyrir aðdáendur stúlkunnar og hún stendur sig víðast hvar með prýði þó röddin sé auðvitað ekki eins og fyrrum. Frábært framtak að senda frá sér plötu þegar hillir undir ævikvöldið og hún getur bara borið höfuðið hátt og verið stolt af gripnum. Hér er margt vel gert.

 

Bestu lög: Reykur,  Saman á ný, Lúka af mold, Mannstu og Glitra gullin ský

Flettingar í dag: 55
Gestir í dag: 10
Flettingar í gær: 86
Gestir í gær: 13
Samtals flettingar: 188865
Samtals gestir: 60026
Tölur uppfærðar: 25.9.2017 16:15:35